PROGRESS = İLERLEME

Modern bilim ve modernist paradigma, ilerlemecidir; dünü, ileri gitmek/ilerlemek (kalkınmak, büyümek, vb.) için bir sıçrama/atlama tahtası olarak kullanır ama nereye ilerlediğini bilmez. Bunun ekonomideki karşılığı, daha çok zenginleşme; biyolojideki karşılığı, evrim/leşme; siyasetteki karşılığı da özerkleşmedir.

Değersiz ilerlemenin insanı nereye götüreceği meçhuldür; nitekim modernitenin bu ilerleme fikri bizi “buraya” (!) getirmiştir. Burası neresi?!. Çook ciddî bir ‘rekâbetin’!, adâletsizliğin, tabiî ve fikrî kirliliğin, nükleer tehdidin, terör, şiddet ve nefretin... olduğu bir dünya.

İnanın, geçmişte yaşamış Âd ve Semûd kavimleri, bizden ileriydi. Bakın dünyanın harikalarına!. UNESCO’nun korumaya aldığı yapı veya yapıtlara. Bu kavimlerin hepsi de helâk oldu. “Onlar (= bizler), kendilerinden öncekilerin aqıbetlerinin (sonlarının) nasıl olduğunu hâlâ görmüyorlar mı?!... (35/44.)

Yoksa, Avrupa-Amerika ortaklığından oluşan bu çağdaş kavim de, onları taklit edenler de helâk olmayı mı bekliyorlar?!.

Biz Müslümanlar da onlara özeniyoruz. Biz de ilerlemek (kalkınmak, gelişmek, büyümek) için onların kullandığı fikri (= düşünceyi = know-how’ı = khowledge’ı) ve teknolojiyi onlardan ithal ediyoruz. Bizim ürettiğimiz arabalar da silahlar da (= her şey de) aynı. Onlar bu arabaları ve silahları nerelerde kullanıyorlarsa, biz de oralarda kullanıyoruz. Farklı bir yerde kullanabildiğimizi söyleyenler beri gelsin!. İşte Gazze. Hadi kullanın!.

Onlar, o arabalara keyif çatmak ve hava atmak için biniyor; biz de... İşte buna, ilerleme deniyor!.

Bu ahlâksız bir ilerleme. Bu ilerleme, bizi Âd ve Semûd’un aqıbetine (sonuna) hazırlıyor. Bu ilerleme (= kalkınma), adâletsiz bir kalkınma; üstelik bu kalkınma, adında hem adâlet hem kalkınma olan İslâmcılar tarafından uygulamaya konuluyor. 

Belki farkında değiliz ama tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de İslâmcılık iflâsın eşiğinde. Çünkü bu İslâmcılar, İslâm’ı yanlış anladı, İslâm’ı ilerleme (kalkınma, gelişme, zenginleşme) sandı.

Modern paradigmanın İslâmcıları getirdiği yer, burası. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı