ZEKERİYYÂ’NIN DERDİ
ZEKERİYYÂ’NIN DERDİ Dinin Kalıbının Diri, Özünün Ölü Olduğu Bir Toplumda İnsan Yetiştirmek 1. DİNİN VARLIĞI, ÖZÜNÜN YAŞADIĞI ANLAMINA GELMEZ Bir toplumda dînî kurumların bulunması, ibâdetlerin sürdürülmesi, din adamlarının saygınlık görmesi ve kutsal mekânların işlevini devam ettirmesi, o toplumda dinin özünün yaşandığını göstermez. Din, zamanla kendi özünden uzaklaşarak bir toplumsal organizasyona, ekonomik güce, siyasî nüfuza ve temsil biçimlerine dönüşebilir. Böylece dinin kalıbı korunurken özü aşınabilir. Kurumlar yaşar, unvanlar yaşar, merasimler yaşar; fakat bütün bunlara anlam kazandıran ahlâkî içerik zayıflar. Ben buna sulandırılmış din diyorum. Bu dinin kalıbı diri, özü ölüdür. Onunla güzel gösteriler yapılabilir, dînî tiyatrolar oynanabilir. İnsanlar dindar görünebilir, din adına konuşabilir, hatta dînî otoriteyi temsil edebilirler. Fakat bütün bunlar, Kitâb’ın öngördüğü insanın yetiştiğini göstermez. Üstelik burada çatışma din ile dinsizlik arasında değildir. Dine karşı din...