HZ. İBRÂHİM'İN DUÂSI

İbrâhim (a.s.), Tevhîd’in Babası/Atası. Søren Kierkegaard Onu ‘Korku ve Titreme’ adlı eserinde “imanın şövalyesi” olarak niteler. Kur'ân’da Onun adına 52 âyetlik bir sûre vardır. (14. sûre.) Bu sûrenin 37 ve 40. âyetlerinde Onun iki duâsı vardır.

“Rabbim, soyumu (zürriyetimi) ekin-ekmek bitmez bir araziye, Senin Evi’nin yanına/yakınına yerleştirdim. Namazı ikâme etsinler diye. İnsanların kalplerini onlara meylettir, onlara bereketli, verimli rızıklar ihsan et, ki şükretsinler.” (14/37.)

“Rabbim, Beni ve soyumdan (zürriyetimden) gelecek nesilleri salâtta devamlı (ve duyarlı) kıl ve duâmı kabul buyur. = rabbicalnî mukîmes salâtî ve min zürriyyetî rabbenâ ve tekabbel duâ.” (14/40.)

Salâtta ve zürriyyette, iyelik eki, î (ye) var. Buradaki salâtın hem namaz hem de dâvâ/misyon anlamı vardır; hatta sûre bütünlüğü ve İbrâhim (a.s.)’in mücadelesi göz önüne alındığında dâvâ/misyon anlamı daha belirgin ve daha baskındır. Çünkü İbrâhim (a.s.), Tevhîd’in misyon davasının adamıdır. Filistin/Kenan ve Mekke arasında yaşayan Babil’in müşrikleri ve putları ile amansız bir şekilde mücadele etmiştir!. O, salâtı sadece kişisel bir ibâdet olarak görmüş ve kişiselleştirmiş olamaz. Nitekim, O, onu (= salâtı) zürriyetine ve onlardan sonra gelecek olan bizlere de teşmil etmiştir.

Kişisel ve toplu salât (= namaz), insanı İbrâhim (a.s)’in dâvâsına/misyonuna hazırlar; hazırlamıyorsa, o namaz rittir/ritüeldir, törendir. (Rit/ritüel : Tören, merasim, seremoni, demektir.)

Mü’min kişinin duâsı, dâvâsı ile; dâvâsı da duâsı ile uyumlu olur.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı