DALKAVUKLUK VE KULLUK



Dalkavukluğu, dalkavukluk yapan ve kendisine dalkavukluk yapılan şeklinde ikiye ayırarak anlamak mümkün. Dalkavukluk yapan, dalkavukluk yaptığı kişiyi aslında kendisinde/onda olmayan meziyetlerden dolayı (aşırı) över, o meziyetlerin onda olmadığını bildiği hâlde rant ve menfaat elde etmek için münafıkça davranır, münafıklık yapar; bu açıdan dalkavukluk münafığın kulluğu = ibâdetidir.
Kendisine dalkavukluk yapılanlar da gerçekte kendilerinde bu meziyetlerin olmadığını bilirler ama bunu bilmemezlikten gelirler, tekebbürleri/kibirleri sağduyularına galip geldiği için “aldatılmışlık” duygusuna da kapılmazlar, kibirle dolarlar, üstelik bunu bir yücelik/ululuk alâmeti olarak da görmeye başlarlar; kendisini öven adamları kendilerine yaklaşmaya çalışan 'basit birer adam' olarak telakkî etmeye başlarlar ve bu şekilde sahte ilâhlık = tağûtluk = firavunluk yoluna girmiş olurlar.
İnsanın insana kulluğu böyle başlar ve sürer-gider.
Dalkavukluk (dalkavuklar) olmasa yöneticiler kolay kolay firavunlaşmaz, belki despotlaşır/zâlimleşir ama zâlimlerin/despotların iktidarı fazla uzun sürmez. 
Kullukta ise iki yönlü samîmîyyet ve hakkâniyet vardır. (Kul da mü’mindir; Allah da El-Mü’min.) Kendisine kul olunan İlâh = Allah, her türlü Mükemmelliğin (Esmâ-ül Hüsnâ) sahibidir, kuldaki samimiyeti/saflığı, ihlâsı bilir ve ona güvenir; kulluk yapan da bunu bildiği için ikiyüzlü/münafıkça davranmaz, o da O'na güvenir. (“Kimse kimseyi” aldatmaz!.)
Kulluk, Mü’min’in; dalkavukluk, münafığın ibâdetidir. Münâfık, El-İlâh’da (Allah’da) da Yüce Meziyetlerin olduğuna inanmakta tereddüt ettiği için kâh O'na kâh başkalarına ibâdet eder; Mü’min ise her türlü Mükemmelliği (Esmâ-ül Hüsnâ’yı) sadece Rabbine özgüler ve gönülden/inanarak O'na boyun eder, kulluk eder.
(Not : İbâdet/kulluk, yaşam biçimi/hayat tarzı anlamında kullanılmıştır.)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı