SOLUK

1. Rengi atmış = diriliğini = canlılığını yitirmiş her şeye soluk deriz.

2. Nefes alıp-veren her şeye de diri (= canlı, soluk alıp-veriyor) deriz.

Nefes (= nefha) alıp-verme, soluk alıp-vermedir.

Soluk alıp-verme nedir?!.

Ruh = Soul = Spirit = Can, dolayısıyla da güç sahibi olmadır. (Breaht’tır. Kalp atışıdır. Heart’tır. Rîhy’dır. Rüzgâr’dır. Havadır...)

Her iş (= eylem), canla yapılır; her söz, canla (= nefesle, solukla) söylenir; her yazı, canla yazılır...

...

Kâinat da “Rabbin Rûhundan” çıkan “KÜN! = OL!” Sözü (= Nefesi, Canı, Gücü) ile var olmuş = yaratılmıştır. Ve yine O’nun Nefesi = Nefhâsı = Sûra üfürmesi (= üfürttürmesi) = “ve nufihâ fi-s Sûr” ) = Canı ve Gücü ile varlığı sona erecektir.

Kâinattaki küçük-büyük, canlı-cansız her varlık O’nun Nefesinin = Nefhâsının Gücü ile varlık kazanmıştır. Ve O, her varlığa farklı düzeylerde üflemiş = can vermiştir. Bizim cansız bildiğimiz “maddeler” de aslında canlıdır; atom-altı dünya (= modern fizik) bunu ispatlamıştır. Biz bu maddeleri, araç olarak kullanıyoruz. 

Bedenimiz de canımızın (= ruhumuzun, soluğumuzun) bir aracıdır. Bedenimiz biçimlendirilince herkese, istisnasız herkese, “temiz ruh” üflenmiştir. = “ve nefahtu fîhi min Rûhî.” (15/29.) 

...

Ateistler = materyalistler = maddeciler, Tanrı’ya inanmadıkları gibi, ruha da inanmazlar; ruh-muh yoktur; o sizin uydurmanızdır; madde ruhsuzdur ama her işi yapmaktadır, derler.

...

Kaptanı (= idârecisi) ruh olan bu bedenin her yaptığı iş, her söylediği söz, her yazdığı yazı, ruhuna kaydediliyor. Ruh, bedenden çıkınca = ölüm gerçekleşince, -- ölüm, bedendeki ruhun (= soluğun) çıkmasıdır -- ruh, Asıl Sahibine dönüyor.

Her işin süresi = eceli tamam olunca da Sûra üflenecek = “ve nufihâ fi-s sûr” (39/68. 50/20. 69/13. 78/18.); ve kendisine emanet olarak verilen canla (= nefesle, solukla) kim ne yapmış ortaya çıkacak.

Bazıları (çoğu mu deseydim, bilemedim), bu nefesi (= soluğu, canı, gücü) gereksiz (ve lüzumsuz) yerlerde harcıyor = üfürükçülük yapıyor, insanları kandırıyor, insanlara vesvese veriyor; bazıları da (çok az kişi mi deseydim, bilemedim) doğru kullanıyor = doğru işler = sâlih ameller yapıyor.

Ama şu bir gerçek : Her geçen gün nefesimiz tükeniyor, “soluyoruz = ölüyoruz”!.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı