YADSIMAK

Yadsımak : İnkâr etmek. Hayır = lâ = yok, kabul etmiyorum, demek.

Lâ, red. İllâ, isbat.

Lâ ilâhe, ilâh yok. Sizin ilâh saydıklarınız, ilâh milah değil. Tek Bir İlâh var, O da Allah. = “Lâ ilâhe illâ, Allah.”

Bu Söz, o zaman (610-632) ne anlama geliyordu, şimdi ne anlama geliyor?!.

O zaman, 360 ilâh vardı; şimdi!...

Şimdi, tek bir ilâh mı var?!.

O zamanın ilâhları somuttu, puttu; şimdinin ilâhları hem somut (= put) hem soyut.

O zaman “lâ ilâhe illâ, Allah” demek, tüm putları (= ilâhları) reddetmekti. Ve o gün, o ilâhlara tapanlar, bu Sözden rahatsız oluyordu; bu Söz, bizim ilâhlarımızı yok sayıyor (= yadsıyor) diyorlardı.

Şimdi...

Şimdi Bu Sözün Gücü (= içeriği) boşaldı/boşaltıldı!. Artık diğer ilâhlar = o ilâhlara tapanlar Bu Sözden rahatsız olmuyor!. Onlar, Bu Sözü söyleyenlere : ‘biz sizi biliyoruz; siz, bi taraftan O Sözü söylemeye devam ederken, öte taraftan da bizim ilâhlarımıza itâat ediyorsunuz.’ diyorlar.

Haksızlar mı?!.

Allah dışındaki ilâhların (ve ilâhelerin) heykellerini dikmiyor muyuz; ölü olmalarına rağmen, onlara hâlâ ‘izinizdeyiz, emrinizdeyiz’ demiyor muyuz?!.

Ya fikirlerini (= ideolojilerini) benimsediğimiz görünmeyen ilâhlar = kapitalist ve sosyalist ideologlar!.

Süflî arzularımız. Dünya malına, makamına, kadına (erkeğe) düşkünlüğümüz...

“Lâ ilâhe illâ, Allah” demek, bütün bu ilâhlara son sözü söyletmemek, onların mutlak hükümranlığını reddetmek, yok saymak, ve sadece Allah’ı ilâh kabul etmektir. O İlâh = Allah, bütün bunlara (= sahte ilâhlara) ne kadar değer vereceğimizi belirleyen İlâh’tır. Sadece O, yok sayılamaz, görmezden gelinemez; çünkü O, âlemlerin (= herkesin ve her şeyin) Rabbidir. O’nun yanında başka ilâhlar edinmek, O’na şirk (eş) koşmaktır.

Dünyadaki çatışmaların yegâne sebebi, çok Tanrıcılık = Tanrıların çatışması = Allah’a şirk (eş) koşmadır.

Bütün bunlara rağmen müşriklere sorsak, gökleri ve yeri kim yarattı diye; Allah, derler.

Allah ile beraber başka bir ilâh mı?!. (27/64.)  ءَاِلٰهٌ مَعَ اللّٰهۜ 

Bu soru, tam da bugünün sorusu. Bu soruyu herkes kendi vicdanında cevaplamalı.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı