YE'CÜC & ME'CÜC

Ye’cüc ve Me’cüc, Kur'ân’da adı geçen bozguncu kavim. Bu kavmin kim (= hangi milletten) olduğu ve nerede yaşadığı meçhul, tartışmalı; kelimelerin Arapça mı, İbranice mi, Âramice mi, Yunanca mı olduğu da kökeni de. Arapçada eccece  (اجج), ateş yakmak; teeccece (تأجج) ateşi tutuşturmak. Belli ki bu kavim, ortalığı yakıp-yıkan, ateşe veren azgın, iki büyük vadi (set veya dağ) arasında yaşayan (= “izâ belegâ beyn-el seddeyn”), sözden anlamaz ve söz dinlemez (“lâ yekâdûne yefkahůne kavlen” 18/93.), yeryüzünde fesat çıkaran (“müfsidûne fil arz” 18/94.) bir kavim. Bu kavimin komşuları Zülkarneyn’den yardım istiyorlar. Geçmişte yaşamış bu kavmin hakkından Zülkarneyn gelmiş, onların yaşadığı iki seddi, bir sed hâline getirmiş = birleştirmiş ve onları bu sedde/seddin arkasına hapsetmiş. (Bknz. 18/94.)

Bunu nasıl yapmış?!.

İki dağın (seddin) arasını demir (ve muhtemelen çelik) parçalarını eriterek = lehimleyerek kapatmış (lehimleme, üfleme/körükleme ile yapmış = infehû!); üzerine de erimiş bakır dökmüş. (Bknz. 18/96.)

O gün bugün, bu kavim bu seddi aşamamış. Ama bi gün aşacakmış!. (Bknz. 18/97-98.)

...

Zülkarneyn kim?!. 

Tartışmalı. Ben kelimenin anlamına odaklıyım. Zû, sahip; karn, kimine göre boynuz; bana göre karîneden (işaret, ipucu) tesniye, iki karineye sahip kişi. Nedir bu iki karîne?!. Zâhir ve Bâtın ilmi, ilim. Nitekim, 18/84’de buna işaret var. = “ve éteynâhu min külli şey”in sebebâ”. Sebeb/sebep kelimesi sûrede dört kez geçer. Zülkarneyn, doğu ve batıya yolculuğa çıktığında bir sebebe tâbî oldu, denilir. Bence, bu sebepler (yolculuklar) bir sonuca/amaca ma’tuftur. Sonuç = amaç da doğuda ve batıda adâleti sağlamak; zulmü ve haksızlığı ortadan kaldırmak. Bu da hem zâhir ilmi (= maddî güç) hem bâtın ilmi (= manevî güç) ile olur. Bâtın ilmi (= manevî güç) olmazsa, ortaya Ye’cüc ve Me’cüc’lerin gücü gibi bir güç çıkar.

Sanki, vahşi kapitalizmle, aşırı ve ölçüsüz silahlanmayla dünya, Zülkarneyn’in yaptığı seddi delmek üzere = deliyor; çağdaş Ye’cüc ve Me’cüc’ler geliyooor!.

Bizi bunlardan kurtaracak “çağdaş Zülkarneyn’ler”! neredeler?!. Herhalde gelmeyecekler, ve artık Sûra üflenecek!. = “ve nufihâ fi-s sûr” (18/99.)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı