DEVLET - GANİMET İLİŞKİSİ

DEVLET - GANİMET İLİŞKİSİ : Hizmetten pay kapmaya geçişin hikâyesi

Ganimet Nedir, Aslında Ne Değildir?!.

Ganimet, klasik anlamda savaş sonrası elde edilen hukuku, sınırı ve paylaşım ilkesi olan geçici bir kazançtır ama çok önemli bir şartla : Ganimet, bir amaç değil sonuçtur.

Yani önce görev, bedel ve risk; sonra da nasipse, pay.

Savaş Ganimeti İçin Yarışanlar Kimlerdi?!.

Savaş ganimeti için yarışanlar, hayatını ortaya koyarlardı; ölümü göze alırlardı; kaybetme ihtimalini bilirlerdi.

Ve şunu da bilirlerdi : Ganimet garanti değildir.

Üstelik, ganimet paylaşımı bireysel keyfe bırakılmazdı; belli bir hakka ve kurala göre dağıtılırdı. Güçlü zayıfı silemezdi.

Ganimet dağıtımının bile bir ahlâkı vardı.

İktidar Ne Zaman Ganimete Döndü?!.

İktidar, emanet olmaktan çıkıp paylaşılacak bir fırsat olarak görülmeye başlandığında…

650’den sonra.

  • Devlet → ganimet.
  • Makam → pay.
  • Yetki → servet ve statü haline geldi.

Artık iktidar için yarışmak, ganimet için yarışmaktan farksızdı. Burada risk ve bedel yoktu, hesap da ertelenmişti.

Hizmet Yarışı ile Ganimet Yarışının Farkı

Hizmet yarışı, yük almaya talip olur, hesaptan korkar, geçiciliği bilir. Yarın Rabbime ne derim?! diye düşünür.

Ganimet yarışı, pay kapmaya koşar, gücü kalıcı sanır, bugünü maksimize eder, şimdi ne alırım?! diye düşünür.

Birincisi emanet ahlâkı, ikincisi rüşvet ahlâkıdır.

Bugün Ne Oldu?!.

Bugünkü iktidarlar, hizmet yarışı değil, ganimet savaşıdır.

  • Kim daha çok alacak?!.
  • Kim kimin alanını kapatacak ve kapacak?!.
  • Kim daha hızlı zenginleşecek?!.

Bu yüzden seçimler bile ganimet paylaşımına döndü. Devlet, ganimet deposu gibi görüldü. Adâlet “masraf” sayıldı. 

Mekke Zihniyeti Burada Tekrar Sahneye Çıkıyor

Mekke oligarşisi : Bu düzen şimdi işliyor, bozmayalım; diyordu.

Bugünkü iktidarlar : Bu fırsat şimdi bizim elimizde, değerlendirelim; diyorlar.

Ruh, aynı ruh. Sadece isimler değişti.

Neden Bu Bir Rüşvettir?!.

Çünkü güç karşılığında suskunluk; makam karşılığında sadakat satın alınıyor. Devlet imkânları karşılığında meşruiyet devşiriliyor.

Bu, para ile değil; iktidar imkânlarıyla verilen rüşvettir.

Savaş ganimeti için yarışanlar canlarını ortaya koyardı. Bugün iktidar ganimeti için yarışanlar başkalarının hayatından harcıyor.

Eğer, iktidar hizmet olmaktan çıkmış ve ganimet savaşına dönüşmüşse, orada artık devlet değil, paylaşım kavgası/savaşı vardır.

Sizce bugün büyük ölçüde yaşanan bu, değil midir?!.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı