İMAN SIÇRAMASI - II

Izzetli Bir Benliğin İnşası

Kierkegaard’ın Hz. İbrahim üzerinden anlattığı “iman sıçraması”, sadece rasyonel bir kopuş değil; bilimin ‘nasıl’ından ilmin ‘niçin’ine, oradan da imanın mutlak ‘O’suna doğru gerçekleşen dikey bir yükseliştir. Bu sıçrama, bir boşluğa düşüş değil, aksine değerler hiyerarşisinin en başına ‘eşeddü hubben lillah’ = Allah’a olan şiddetli sevginin hakikatine yükseliştir.

Sahte Güçten Hakiki Kudrete

Modern insanın trajedisi olan kibir, enâniyet ve müstağnîlik (= kendini kendine yeter görme), aslında insanı en zayıf ve en korkak kılan prangalardır. İman, yaygın kanaatin aksine, bendeki benliği öldüren bir ‘hiçlik makamı’ değil; aksine benliği sahte ilâhlardan arındırıp Allah’ın kudretiyle tahkim eden bir güçlenme sürecidir. Samimi bir Mü’min ‘ben’ demez, ‘O = Hû’ der; ancak bu ‘O’ deyişin içinde, iradesini Külli İrade’ye eklemlemiş, karakteri çelikleşmiş bir ‘ben’ de saklıdır.

‘Lâ’dan ‘İllâ’ya : Özgürlük Manifestosu

Bu güçlenişin formülü, “lâ havle ve lâ quvvete illâ billah” hakikatinde gizlidir.

• ‘Lâ’ (= Hayır) diyerek; nefsî arzuların, dünyevi otoritelerin ve korkuların sahte gücü reddedilir.
• ‘İllâ’ (Ancak) diyerek; bütün gücün kaynağı olan Allah’a bağlanılır.

Sadece ‘lâ’ ile temizlik yetmez; ‘illâ’ ile gelen tam güven (= iman) ve tam teslimiyet (= İslâm) de şarttır. Bu teslimiyet, insanı pasif nesnelere (= tağutlara ve putlara) kulluk yaptırmadığı gibi, Allah’a ve O’na itaat etmeyenlere de eyvallah etmemeyi sağlar ve inananı (= Mü’mini, Müslümanı) yeryüzünün en hür ve en izzetli öznesine dönüştürür.

Sonuç

İman sıçraması, aklın bittiği yerde başlayan kör bir karanlık değil; insanı kendi sınırlı benliğinden sıyrarak, Allah’ın sınırsız kudretine yaslar ve ona “güçlü ve ızzetli bir benlik” kazandırır. Bu hâl, açıklanamayan bir gizemden ziyade, yaşandıkça hissedilen bir şâhitlik ve kulluk mertebesidir.