BUGÜNÜN MEKKE’Sİ

BUGÜNÜN MEKKE’Sİ VE ÂLİMLERİN ROLÜ

1. Bugünün Mekke’si nedir?!.

Bugünün Mekke’si bir şehir değil; bir durumdur. Yetkinin elde olmadığı, kararların başkalarınca alındığı; fakat adâletten vazgeçip geçmeyeceğinin sınandığı basınç alanıdır. Konforun budandığı, bedelin pahalı olduğu her yer Mekke’dir.

Ölçü nettir : Adâlet pahalıysa, orası Mekke’dir.

2. Medine kadrosu neden Mekke’de yetişir?!.

Yetkiyi taşıyacak omurga, güçsüzlükte oluşur. Mekke, elemenin ve arınmanın safhasıdır. Kalabalıkların dağıldığı, seslerin azaldığı, yükün ağırlaştığı anlar; Mekke’nin henüz bitmediğini gösterir.

3. “Âlimler Peygamberlerin vârisleridir” ilkesinin bugünkü karşılığı

Vârislik, makam ve otorite değil; hakikati, bedelini bilerek taşıma sorumluluğudur. Her âlim vâris değildir; ama her vâris, bedel ödemiştir.

Bugünün Mekke’sini inşa eden âlim :

  • İlmini iktidara göre ayarlamayan,
  • Maslahatı ilkenin önüne koymayan,
  • Susturulunca susmayan, bağırınca savrulmayan,
  • Pay ve pâye talep etmeyen ilmiyle âmil âlimdir.

4. Neden âlimler tek başına yetmez?!.

Bugünün Mekke'si, sadece ilmin değil; ahlâkın, sabrın ve toplumsal direncin alanıdır. Âlim yön gösterir; âmil yol açar; sâbir yolu taşır. Mekke, çok katmanlı bir inşadır.

5. En büyük risk : Âlimi Medine’ye erken taşımak

Mekke’de kalması gereken âlimi erken Medine’ye çağırmak; ilmi araçsallaştırır, Mekke’yi boş bırakır. Mekke boş kalırsa, Medine çürür.

6. Âlimin Mekke’deki konumu

Âlim; kurucu lider ya da propagandist değil, vicdanın dilidir. Rahatsız eder, yavaşlatır, soruları çoğaltır ve sınırları hatırlatır. Bu yüzden en çok “bizden” görünenleri rahatsız eder.

Son Mühür :

Bugünün Mekke’si, güç merkezlerinin yanı, kürsüler, fonlar, makamlar ve meclisler değildir. 

Bugünün Mekke’si, gücün sende olmadığı ama karakterinin yazıldığı yerdir.

Bugünün Mekke’sini ilmiyle âmil âlimler başlatır; onu ayakta tutanlar ise bedel ödemeyi göze alan sıradan Mü’minlerdir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı