ZİKİR EHLİ

“Bilmiyorsanız, zikir ehline sorun.” (16/43.) = فَسْـَٔلُٓوا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَۙ

Kimler bu zikir ehli?!.

Önce zikir (= ذكر) nedir?!.

Allah’ı anma/hatırlama, “anlama”!, hatırlatma/anlatma. (= tezekkür.) Öğüt/İkaz. Öğüt/ikaz alma-verme. İbret alma. Uyarma. Kur’ân. Şan-Şeref (94/4.). Zeker (ذكر) : Erkek. Ünsæ (أنثى) : Kadın.

Zikir, neyle/ne ile yapılır?!.

• Dille. 

• Akılla.

• Kalple.

• Tüm organlarla.

Dille yapılan zikir : Tesbih (= Sübhânellah), Tekbir (= Allah-u Ekber), Tehlîl (= Lâ ilâhe illâ-l Allah), Hamdele (= Elhamdülillah), Havkale (= Lâ Havle ve lâ Quvvete illâ Billah) diyerek,

Akılla yapılan zikir : Bu sözlerin ne anlama geldiğini ve Allah’ın emir ve yasaklarını bilerek,

Kalple yapılan zikir : Bu sözleri ve emir ve yasakları “sindirerek”!,

Tüm organlarla yapılan zikir : Allah’ın emir ve yasaklarına göre yaşayarak = emirleri (= helâlleri) yaparak, yasaklardan (= haramlardan) uzak durarak, = Allah’tan başka bir ilâh kabul etmeyerek, = Allah’tan başkasına kulluk yapmayarak, = Allah’ın dinine (= kurmayı arzuladığı düzene) göre yaşayarak, Zikr’i = Kur’an’ı rehber edinerek yapılır.

Teşbihte hata olmazsa, bunu önce içe/merkeze doğru bölünmüş; sonra, içten/merkezden çepere doğru bölünmemiş bir daireye benzetebiliriz. Bölünmüş dairenin çeperini, dille zikre; onun iç kısmını, akılla zikre; merkezini, kalple zikre; bölünmemiş daireyi (= dairenin tümümü) de tüm organlarla yapılan zikre benzetebiliriz.

Zikir, önce dışardan (çeperden) dille başlar; sonra içe doğru yol alır; merkeze (= kalbe) gelirse, oradan dışa (= çepere) doğru yeni bir yolculuk başlar. İçerdeki (akıl ve kalpteki) enerji veya ivme ne kadar güçlü olursa, “çap/çapın uzunluğu ve dairenin şekli” de o kadar güçlü ve güzel olur.

Hakikî zikir, sonuncu aşamaya ulaşmış (= tüm organlarla yapılan) zikirdir. Zikir (= Vahiy), bu zikri yapabilenlere iner. (Bknz. 16/44.)

Not : Zikri, tasavvufun sahiplenmiş gibi görünmesi, bizi aldatmasın!. Zikirde, akıl devre dışı kalırsa; din, yoz (= dejenere olmuş) bir görünüme bürünür. Böylelerine zikir ehli denmez; onlara din hakkında bişey de sorulmaz.

Siz, “zikir ehline” sorun.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı