ZİLLET ve IZZET

Zillet kelimesinin iki anlamı var : Zayıf ve güçsüz olunduğu için horlanma, aşağılanma, hakir görülme. Ve kişinin kendi yaptıkları yüzenden şerefsiz (= rezil ve itibarsız) bir duruma düşmesi.

Dünya mazlumlarının (= müstez’aflarının) durumu, büyük ölçüde ilkine giriyor. Bu mazlumları, zâlimler sürekli aşağılıyor, horluyor, adam (= insan) yerine bile koymuyor ve onlar üzerinde istediğini yapabilme hakkını elinde tutuyor. Bu mazlumların şerefli olanları, şerefle = ızzetli bir şekilde ölümü/ölmeyi seçiyor; çoğu da hâlâ zâlimlerle “dirsek temasında”!.

Mazlumların zilleti (= aşağılanmaları, horlanmaları), zâlimlerden medet ummalarında ve zâlimleri adam (= efendi) yerine koymalarında. 

Mazlumların şunu anlaması şart : Izzet, bütünüyle Allah’ındır. = “inne-l ızzete lillâhi cemîâ” (4/139. 10/65. 35/10. ) Izzet, Allah’ın, O’nun Rasûlünün ve inananlarındır. = “ve lillâhi-l ızzetü ve li rasûlihî ve lil mü’minîn.” (63/8.)

(Izzet : İtibar, kudret, yücelik, saygı, ikram, şeref.)

Müslümanlar izzetlerini ne zaman kaybettiler?!.

• Kula kul olmaya razı olunca.

• Allah’a kulluğu, dünya malına ve makamına tercih edince.

• Hak ve adâlet için ölmeyi, zillet içinde yaşamaya tercih edince.

...

İki milyarı (= 2.000.000.000) aşkın Müslüman, sayıları on milyonu (= 10.000.000) bile bulmayan -- ki bunların çoğu da müstaz’af --, İsrail’e ‘dur’! diyemiyor.

Müslim-gayri müslim “44 ülkenin temsilcisi”! ile insanî yardım için yola çıkan elliden (= 50) fazla geminin mürettebatına, bu 44 ülkeyi yönetenlerin sahip çıkamaması, zilletin sadece İslâm dünyasına has olmadığının da bir göstergesi.

...

Zillet içinde (= onursuzca = şerefsizce) yaşamayı, izzetli (= şerefli, onurlu) bir şekilde ölmeye (= şehîd olmaya) tercih etmediğimiz sürece, bu zillet bitmez, bitmeyecek.

Bizler, yaşamayı yanlış anlıyoruz. Gazze’li Müslümanlar ve Sumûd gönüllüleri bize “yaşamayı”! (= şerefli bir şekilde ölmeyi) öğretiyor. Ama hâlâ çoğumuz, zillet içinde yaşamayı, yaşama zannediyor. Zillet içinde yaşamaya razı olunca, zamanla bu zillet bizim karakterimiz hâline gelir ve dünyanın en güçlü ordusuna sahip olsak bile, bu gücü kullanma cesaretini aslâ gösteremeyiz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı