OKUMA

Okuma = Kıraat.

Hâlâ okuyor musun?!.

Okuyorum.

Bitmeyecek mi bu okuma?!.

Bitmez. Çünkü okuma, bitmeyen bişeydir.

...

İki tür okuma var : Sesli okuma ve sessiz okuma. Sesli okuma, okunanın seslendirilmesi; sessiz okuma, sesi içeri verilmesi.

Ses nedir?!.

Varlıktaki titreşim, devinim.

Her varlık ses verir; verdiği sesle de ‘ben buradayım ve buyum’ der. Sesli okuma, varlığın sesini dışa verme; sessiz okuma, o sesi, sadece kendimizin duymasıdır.

Sese âhenk (nağme) verme, sesi/sesleri düzene sokma, müzik yapmadır. Varlığın her bir “parçasındaki” ses, (genel) varlığın sesi ile uyumlu olursa, ortaya ‘iyi bir müzik/beste’ çıkar; aksi, uyumsuzluk veya kakofonidir.

...

Kur’ân okumada da benzer bir durum var. Kur’ân, varlığın doğal ve uyumlu sesini bozan insanoğluna, uyumlu ve düzenli bir ses vermek = insanoğlunun varlıkla uyumlu ve düzenli bir ses çıkarması için indirilmiştir. Din, düzendir.

Kur’ân, hayatı düzene sokmak (= düzenlemek) için okunur; ‘sevap kazanmak’ için değil. Sevap, hayat düzene sokulunca kendiliğinden gelen bişeydir.

Kur’ân okurken, yaşantımızdaki doğruları ve yanlışları fark edemezsek, Kur’ân okumuş sayılmayız. Kur’ân, sesleri düzenleyen “orkestra şefi” gibidir.

Okumanın, öğrenme veya bilgi sahibi olma olduğunu unutmayalım.

“Kur’ân okunduğunda susun ve dinleyin ki size rahmet edilsin.”(7/204. Ayrıca bknz. 46/29.)

Susun! (= ensıtû!.), sessiz olun ki içinizdeki ve dışınızdaki sesleri dinleyebilesiniz; bunların uyumlu ve uyumsuz olanlarını fark edebilesiniz. Rahmet buradadır. Kur’ân, Furkândır. Furkân, iyi (uyumlu) ile kötüyü (uyumsuzu) ayıran demektir.

Okumada, anlama olmazsa, ‘bizim oğlan bina okur, döner döner gene okur.’ pozisyonuna düşeriz.

...

Doğadaki seslere dikkat!. Araba sesini, uçak sesinden; at sesini, it sesinden; ... ayırabiliyoruz değil mi?!.

Pekiî, iyi bir konuşmayı (yazıyı), kötü bir konuşmadan (yazıdan); iyiliğin (meleğin) sesini, kötülüğün (şeytanın) sesinden ayırabiliyor muyuz?!.

Ayarlarımız (= akordumuz, fıtratımız) bozulmuşsa, zor.

Kur’ân okuya okuya bozulmuş ayarlarımız düzelir. Yeter ki bu okuma, iyi niyetle ve samimiyetle, önyargıdan uzak olsun.

“İqra bi-İsmi Rabbik...” (96/1.)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı