OKUL ve DERS

Okul ve ders konularında blogumda, 8 Eylül 2025 ve 19 Şubat 2024’de birer yazı yazmışım. Bu yazı, örgün okul ve örgün dersten değil, yaygın okul ve yaygın dersten söz edecek. Örgün, resmî; yaygın, gayr-ı resmî demek. Gayr-ı resmî/yaygın okul, yaşamın/hayatın ta kendisi; gayr-ı resmî/yaygın ders de hayatta karşılaştığımız olaylar ve kişilerden okuduklarımız, dinlediklerimiz, gördüklerimiz.

Resmî/örgün eğitim-öğretimde doktora seviyesine kadar okuyanlar bile, okuduklarını hayata aktaramıyorlarsa = okuduklarını hayatla buluşturamıyorlarsa, hayat okulunda okuyanların yanında çırak bile değillerdir. Öyle-böyle (= iyi-kötü, mal gibi, ot gibi), akılsızca/şuursuzca bir hayat yaşayanlar da, hayat okulunda çakanlar, o okuldan bitürlü diploma (= geçer not) alamayanlardır.

Hayatta karşılaştığımız her iyi-kötü, güzel-çirkin, doğru-yanlış durumu doğru okuyup, onlardan doğru dersler (= hikmetler) çıkaramayanlar, bomboş bir şekilde bu hayatın ön kapısından girmiş (= dünyaya gelmiş), arka kapısından çıkmış (= bu dünyayı terk etmiş = ölmüş gitmiş) kimselerdir; onlara birilerinin verdiği (meslekî/akademik) unvanlar da sahtedir.

Hayatta = hayat okulunda karşılaştığımız iyilikler, iyiler (= iyi kişiler) de; kötülükler, kötüler (= kötü kişiler) de birer derstir. Önemli ve değerli olan, iyiye iyi; kötüye kötü; güzele güzel; çirkine çirkin; doğruya doğru; yanlışa yanlış diyebilmek; iyiyi, güzeli, doğruyu yapabilmek ve destekleyebilmek; kötüyü, çirkini, yanlışı terk edebilmek (= reddebilmek) ve köstekleyebilmek, hayat okulundan alınan dersi tatbikata/pratiğe aktarabilmek, uygulamaya koyabilmektir.

Resmî okullardan örgün eğitim alanların çoğu mesleğini yapmıyor ama hayat okulunda okuyanların böyle bir lüksü yok.

Rüşde ermiş (= akıl-bâliğ/râşid olmuş) kişi, olup-bitenlerden (= yaşananlardan) ders almayı bilen ve ona göre yaşayan kişidir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı