KİTAP ve HAYAT

Kitap, okunur; hayat, yaşanır. Hayattan kopuk kitap, Don Kişotvârî (Don Quijote) bir hayattır. Miquel de Cervantes, okuduğu kitapları hayat zannetmiştir. Oysa hayat, onun anladığı anlamda bir kitap değildir, o tip şövalyelikler, hayata yabancıdır. Hayatta şövalyelik (= kahramanlık) kadar biteviyelik de (= sıradanlık, yeknesaklık da) vardır.

Kitap, hayattan (= realiteden) kopuk okunmamalı; hayat da kitaptan kopuk yaşamamalıdır.

Bunu en iyi, en güzel yapan (= yapmayı amaçlayan) Kitâb, Kur’an’dır.

Oysa biz O Kitâb’ı = Kur’an’ı, (Don Quijote gibi) hayattan kopuk okuyoruz. Ve, Onu okuyunca, Don Kişotvârî (olağanüstü!) işler olsun diye bekliyoruz.

Kur’ân, (diğer kitaplar gibi) yaşanan hayattan kopuk (sevap kazanmak için!) okunmaz; okunursa, anlaşılmaz; O, yaşanan hayata yön, değer ve anlam vermek için okunur.

O, hayat Kitâb’ıdır. Hâşâ, masa başında yazılmış bir kurgu (kitabı) değildir.

Yazıyı, Âkif’in “Kur’an’a Hitap” şiiri ile noktalıyorum.

“İbret alınmaz her gün okuruz ezbere de;

Bir ibret aranmaz mı âyetlerde?!.

Ya okur geçeriz bir ölünün toprağına,

Ya açar bakarız nazm-ı celilin yaprağına.

İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin,

Ne teze mezara okunmak, ne fal bakmak için.

İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin,

Ne duvarlara asılmak, ne el sürülmemek için.

İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin,

Ne tezhip, ne sülüs, ne hat yazmak için.

İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin,

Ne tapınak, ne nutuk, ne vaaz dini için.

İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin,

Ne meslek kaygıları ne kariyer hesapları için.

İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin,

Ne erkeği yüceltmek, ne kadını aşağılamak için.

Ne Araba pâye vermek, ne Acemi hor görmek için.”

Mehmet Âkif ERSOY

Bu şiir, rahmetli ERSOY’un ilk yazdığı şiirlerdendir. Kur’ân algımız (= Kur’an’a yaklaşımımız), Âkif’in zamanından çok daha geridir. Âkif, şu ân yaşasaydı, herhalde şiirine Güzel Kur’ân Okuma Yarışması hakkında da bir beyt eklerdi.