MANEVÎ EVRİM

Maddî evrim, şeklî = bedenî; manevî evrim, amelî = ahlâkî  (= düşünsel; düşünce de bedenin ameli.) Evrime, manevî açıdan bakınca insan, henüz olan değil, sürekli olmakta olan, olmak isteyen bir canlı. Evrime manevî bakmayan, şekil olarak insan, ama etik olarak henüz insan değil. Etiği (= ahlâkı, ameli) ihmal eden, manevî olarak evrimi tersine (= devrime) çevirmiş, şekil olarak değil ama düşünsel ve ruhsal olarak hayvanlığa doğru geri evrilmiştir. Hayvanlığa doğru geri evrilenlerin cezası, cehennem!.

İnsan, (zengin, bilgin, vs.) olan bi şey değil, ‘olmayı isteyen, olmak isteyen’ bişeydir. Olunan (olan) şey, mazide ve şimdidedir; ama olmak istenen (insanın olmayı istediği) şey, âtide = gelecektedir. Olduğu şeyle yetinen insan, ölü/ölmüş insandır. Lütfen bunu, bir açgözlülük = doymazlık = hırs olarak anlamayın, ve maddî şeylere indirgemeyin; ahlakî kemâl arayışı olarak okuyun. İnsan, henüz olmamış olan, ama olmakta olan bir canlıdır; “oldum” diyen, yalan söyler.

Bize verilen bu sürede Müslüman olmaya da böyle bakarsak, yanlış bi şey mi yapmış oluruz?!. Allah-u A'lem, bu sürenin sonunda, (evrim) yönümüzün ne tarafa olduğuna bakılacak ve bizim hakkımızda bi karar verilecek. 

...

60 yıl yaşadım. Yaşadıklarım, yaşayacaklarımdan; şu kadar söz söyledim, binlerce sayfa yazı yazdım (belki, yüzbinlerce cümle kurdum); söylediklerim söyleyeceklerimden, yazdıklarım yazacaklarımdan daha değerli (= kıymetli) ve daha önemli değil. Hepsi, çook daha değerlinin, çook daha önemlinin arayışı!. Bulacak mıyım?!. Hayır. Ama aramaya, bu yolda yürümeye devam edeceğim. Biliyorum, bu arayış, bu yürüyüş hiç bitmeyecek, ama bu yolun her durağı bana hep “haz, mutluluk ve huzur” vermeye devam edecek!.