CEMEAT

Cemeat : Cemea (= جمع )’dan cem’ olmak, toplanmak. Belli bir amaç için toplanan, bir araya gelen topluluk. Câmii, toplanma yeri. Cem’ evi de. Cemiyet de, câmia da aynı kök.

Toplanmanın maksatlarına (= amaçlarına) göre cemeatler çeşitlenir. Kelime dinde, daha çok namaz kılmak için toplananları ifâde eder. Sosyolojinin cemaati, toplumdur; sosyoloji, cemeatle cemiyeti ayırır; cemiyet daha çok, toplulukların oluşturduğu kurumsal yapıları (dernek, vakıf vb.) ifâde eder.

Asabiyet (= usbe) de, kavimlerden oluşan toplulukların, toplumların aralarındaki bağdır. Millet = ulus = ırk, bunun biraz daha geniş ölçekli olanıdır. Cemeatin en genişi, ümmettir; ümmet, bütün kavimleri ve ırkları taqvâ ( = din) temelinde toplar. Irkçılığın kökünde asabiyet vardır, ama benim konum bu değil. Cemeatle kılınan namazın 27° (= derece; kat demek isteniyor!) daha faziletli olduğu.

Toplanan topluluk, “cemeatse”, o toplulukla kılınan namaz (= salât), elbette 27° faziletli olur, âmennâ; o topluluk cemeat değil de topluluk/kitle ise = o topluluğun, toplanılan mekân (= câmii veya cem evi) dışında bir bağı (= ilişkisi) yoksa, topluluğa rehberlik eden imam da, namaz kıldırma memuru ise (= para ile namaz kaldırıyor ise), ...?!.

“Sizden iyiliğe/hayra çağıran, ma’rufu emreden; münkeri (= kötülüğü) engelleyen bir topluluk (= ümmet) oluşsun. İşte onlardır kurtuluşa erenler.” (3/104. Ayrıca bknz. 2/213. 3/110. 3/113. )

Cemeat, bir kişinin hâlledemediği bir “meseleyi”, bir çok kişi ile hâlletemek için toplanır. Bugün, câmii cemeati hangi meseleyi hâlletemek için toplanıyor?!. Topluca namaz kılmak (yatıp-kalmak!) için mi?!. Bu namazın, “sosyal, ekonomik, siyasal” boyutu yok mu?!. Bu boyutlar görmezden gelinirse, bu 27°’lik sevapta bir düşüş olmaz mı?!.

Daha bir çok soru sorabilirim, ama bence yeterli. Bu vesileyle bana, eş-dost ve tanıdıkların : “emeklisin, seni câmiide (= cemeatte) göremiyoruz, 27°’lik sevaptan niye kendini mahrum ediyorsun.”, sorularına bir nebze de olsa cevap vermiş oldum, sanırım. İkinci bir husus, evde kıldığım namazları biraz uzun tutuyorum ve namazda okuduğum âyetleri anlayarak ve sindirerek okuyorum; bu yüzden, yalnız “takılıyorum”!.

Sanırım, “organik, bilinçli ve sorumlu (= taqvâlı) bir cemeat” bulsam, 27°’yi kaçırmam.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı