ÜÇ AYLAR

Yılda 12 ay var. Bunların dördü haram aylar : Zilkade, Zilhıcce, Muharrem ve Recep. İçlerinde Şaban ve Ramazan yok. Zilhıcce’de Hacc ve Kurban var. Recep, aynı zamanda üç ayların ilki : Recep, Şaban, Ramazan. 

9/37’de haram aylar sayılırken nesîden de söz edilir. Nesî nedir? Aylarla oynamak. Haram olan bir ayı, ya öne çekmek ya da ertelemek. Bu, küfürde ileri gitmek olarak görülür.

Allah, aylarla da insanı sınar. Bu, şu demek değil : Haram olan bu dört aya saygı duyun (savaşmayın, günah işlemeyin); geri kalan sekiz ayda istediğinizi yapın.

Bunu günümüze transfer edelim. Bu, mübarek üç aylarda kendinize dikkat edin, geri kalan dokuz ayda salın mı?!. Haftanın bir gününü (Müslümanlar için Cuma; Yahudiler için Cumartesi; Hristiyanlar için Pazar) mübarek sayın; geri kalan altı günü saymayın mı?!. Yoksa, bu günleri, geceleri (Berat, Mi’rac, Mevlid, Kadir, vb.) ve ayları, tüm günlere, gecelere, aylara hazırlık için kullanın = yılın her gününü mübarek bilin mi?!. Üç aylara (Receb, Şaban ve Ramazan’a) bu gözle bakın; ömrünüzü Ramazan’a çevirin mi?!.

Cumhuriyet tarihinin en çalışkan Milli Eğitim Bakanı Hasan Ali Yücel’in oğlu, Can Yücel’in Bayram şiiri aklıma geldi. “Nefes almak bayramdır meselâ; insan bunu nefes alamayınca (soluksuz kalınca) öğrenir...”, der. 

Meselâ, üç ay nefes alabilsek, dokuz ay alamasak; üç ayların kıymetini daha iyi anlar mıyız?!.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı