NİYET SORGULAMASI

Niyet, bir işi yapmadan önce, o işi niçin (= kimin için) yaptığımızın gizli ve kişisel beyanı.

Kişinin niyetini sadece kendisi ve Rabbi bilir. Rab, “alîm’un bi zâti’s sudûr”dur.

Bu yazıda amacım, aslâ kimsenin niyetini sorgulamak değil, herkesin kendi niyetini sorgulamasına katkı sağlamak. Ben, kimsenin niyetini bilemem; bu yüzden kimseyi suçlamıyorum. 

Hayatta iyi niyetle bir çook iş yapıyoruz ama sonra iyi niyetimiz “bozuluyor”!.

Birine iyi niyetle bir yardım yapıyoruz; sonra da ondan minnet (saygı ve hürmet) bekliyoruz.

İyi niyetle namaza duruyoruz; sonra, namazı “gösteriye, gösterişe” dönderiyoruz. = yurâûn. (107/6.)

İyi niyetle bir dernek, vakıf, tarikat, cemaat, parti kuruyoruz; sonra, bu kurumları kişisel çıkarlarımız için kullanıyoruz.

İyi niyetle İslâm’ı tebliğ için vaazlar veriyor, yazılar yazıyoruz; sonra “meşhur” olunca bürokrasiye ve siyasete kapak atıyoruz.

Siyaseti, memlekete = halka hizmet için yaptığımızı söylüyoruz; sonra da (farkında olmadan?) hizmeti unutuyor, egomuzu ön plana çıkarıyoruz.

Hizmet için kurduğumuz organizasyonları (= dernek, vakıf, tarikat, cemaat, parti, vb.) dünyevî menfaatlerimizin aparatına, tramplen tahtasına dönüştürüyoruz.

Üstelik, bu durumu fark ettirmemek için, sürekli iyi niyetimizi gündemde tutmayı ihmal etmiyoruz. 

Gerçek = gizli niyetimizin bir gün açığa çıkacağını unutuyor, ama, başkasının kötü niyetini fark edince onları hemen “suçlu, terörist, sapık” ilan ediyoruz.

Kendimizi çook ciddî bir muhasebeye (= iç sorgulamaya) çekmemiz gerekiyor. = “hâsibû enfüseküm, kable en tuhâsebû.” Hz. Ömer. 

Gidişat hiiiç iyi değil.

“Len tebûr ticaret” bu değil. (Bknz. 35/29.)

Büyük ve görünür (= bâriz) açıklar veriyoruz; bu yüzden, iyi niyetli insanlar bize güvenmiyor; ve hiçbir hizmetimizden umduğumuz sonucu alamıyoruz; oyalanıyoruz.

Bir ân evvel niyetlerimizi temizlemeli; “dini = dine hizmeti ticaret metâı gibi” görmekten vazgeçmeliyiz.

Yarın (= büyük hesap gününde), asıl niyetimiz gün yüzüne çıkınca, kandırdığımız masum insanlar yüzümüze tükürebilir, büyüük pişmanlıklar yaşayabiliriz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı