TERCİH

Tercih : Seçme; birini diğerinden, bir şeyi diğer şeyden üstün veya değerli görme demektir. Tercih, bir irade kullanımıdır ve insana mahsustur.

İnsanların kurduğu organizasyonlar (dernek, vakıf, kurum, devlet vb.) da irade kullanır gibi görünür; aslında bu tercihler, organizasyonu yöneten insanların iradelerinden doğar. Devletin kendisi karar vermez; devlet, onu yönetenlerin ve toplumun tercihlerinin (seçimlerinin) bir yansımasıdır.

Devlet dediğimiz yapı, çoğu zaman bize gösterilen yüzüyle değil, gözlerimizden kaçan tercihlerinin toplamıyla şekillenir.

Örneğin bir devlet, kendi milleti ile başka bir ülkenin vatandaşlarını karşı karşıya getirirse farklı tercihler yapabilir : Kendi yurttaşlarının refahını, başka ülke vatandaşlarının zulmüne tercih edebilir. Ya da başka ülke vatandaşlarının zulmünü ortadan kaldırmayı, kendi yurttaşlarının refahına tercih edebilir.

Her tercih bir önceliktir ve bir bedeli vardır. Siz, kendi yurttaşının refahı için diğerlerini görmezden gelen bir devlete mi, yoksa zulmü durdurmayı kendi çıkarının önüne koyan bir devlete mi bağlı olmak isterdiniz?!.

Tercih, yalnızca neyi seçtiğimizi değil; hangi değerleri feda ettiğimizi, hangi vicdanları görmezden geldiğimizi ve devlet dediğimiz kavramın gerçekte nasıl işlediğini de ortaya koyar.

Unutmayalım : Devlet dediğimiz yapı = organizasyon, sadece bize söylenen ve bize görünen bir güç değil; aynı zamanda bizden saklanan, bize gizlenen perde arkasında alınan kararların uygulandığı bir güç, ve bizim bu kararlara suskunluğumuzun sessiz tanığıdır.

Korkudan kaynaklanmıyorsa, suskunluk da bir tercihtir. Suskunluk, tedbir için değilse, çook daha büyük korkulara da yol açabilir.

Ölçü nedir?!.

Suskunluk (= susma) kişiyi rahatsız ediyorsa, o kişi konuşmaya başlamalı; konuşma rahatsız ediyorsa da susmalı, susmayı bilmeli. Artık beni konuşma rahatsız etmeye başladı; bu yüzden tercihimi susma tarafında kullanıyorum. Çook “gevezelik” ettim; bu gevezelik beni yalancı (= sözünde durmaz) konumuna bile düşürdü; o kadar son dedim, ama sözümde durmadım = duramadım. İnşallah şimdi durabilirim. Bunun için, susmanın beni rahatsız etmemesi gerekiyor. Hz. Zekeriya (a.s.) gibi, susmayı da bir ibadete (= susma orucuna) dönüştürebilirsem, belki başarabilirim. 

Allah Kerîm.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı