FÂTİHÂ’DAKİ BEN

Fâtihâ’da ben var mı?!.

Yok gibi; gibi diyorum, çünkü oradaki ben, gizli ben, açıkça kendini belli etmeyen ben.

Besmele, Fâtihâ’ya dahil, Fâtihâ’nın ilk âyeti. Besmele ile birlikte ilk dört âyette O ve O’nun nitelikleri var; ama bu nitelikleri, gizli (= ben, demeyen) ben söyler.

Son üç âyette de bu gizli ben, bize döner. Biz, benlerin organik birliğidir, cemaatidir. (Bende bu ben, hâlâ bize dönmedi.) İhdinâ (= bize hidayet et) diyen benler.  (= biz/ler.)

Kendini ben zanneden ben/ler, ihdinâ diyemezler. İhdinâ demek için kendini ben zanneden benin/benlerin bir arayış içine girmesi ve doğru bir yolculuğa, yola (= sırât-ı müsteqîme) çıkması şarttır.

Bu doğru yol veya yolculuk, ASIL BEN’in nîmet verdiği kişilerin yolu ve yolculuğudur.

Kim bunlar?!.

Nisâ Sûresi 69. âyette sayılanlar : Nebîler, Sıddîklar, Şâhitler/Şehîdler ve Sâlihler.

“Kim Allah’a ve Resul’e itaat ederse, işte onlar, Allah’ın kendilerine nimet verdiği, Nebîler, Sıddîklar, Şâhitler/Şehîdler ve Sâlihlerle beraberdirler. Ne iyi arkadaştır Onlar.”

Gadaba/gazaba uğrayanlar (= mağdûbi aleyhim olanlar) ve dalâlette (= dâllîn) olanlar kimler?!.

İlk (= sahte/zannî/sanal/gölge) benini, bi türlü aşamayanlar, kendini bişey zannedenler, bu yüzden de herhangi bir arayışa girmeyenler, kendi sahte/zannî/sanal/gölge beninden memnun olan benler.

...

Pekiî, ASIL BEN, nasıl bir Ben?!.

Başka benzeri olmayan bir Ben.

Hayy-ül Qayyûm olan, ölmeyen (= ölümsüz olan) Ben.

Hz. Mûsâ (a.s.)’a : “İnnenî Ene-lAllah.” diyen Ben. (Bknz. 20/14.)

Elçilerini vahyine muhatap eden Ben.

Arayış içindeki ben, doğru istikâmette (= sırât-ı müsteqîmde) yürürse, Bu Ben’le tanışır ve “ölümsüzleşir”!. Buradaki ölümsüzleşme, fenâdaki bekâdır. 

Fenâda bekâ, nasıl olur?!.

İlk ben (= kendini ben olarak gören ben), zaten “ölür”; ikinci ben de “kendinden geçer”!, (kendini artık bir ben olarak görmez ama) “ölmez de”!.

“Küllü şey’in hélikün illâ Veche. Hüve-l Bâkî.”

İlk ben/ler (= kendini ben olarak gören ben/ler), ASIL BEN’i bulamamanın acısını (cehennemde) yanarak çekecek/ler. Onlar için ASIL BEN’i bulamamanın acısı, ateşte (= cehennemde) yanmaktan da beter olacak. Çünkü duygusal acı (= ruhun çektiği acı), beden acısından (= bedenin çektiği acıdan) çook daha beterdir. Can, tatlıdır; can da ruhtur.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı