PARADİGMAM

Buna, inancım da diyebilirim. Bu, benim hayata bakışım, hayat felsefem.

Felsefenin en temel konuları : Varlık, Bilgi ve Değer. Bu üçünün, benim paradigmamın içinde uyumlu bir yeri ve ağırlığı var.

Bilgiden başlayayım. Bilgi, bilen ve bilinen olmadan olmaz. Bilen de bilinen de varlıktır ve varlığın içindedir. Bilen, hem kendini bilir, hem de başkalarını, başka şeyleri. Bilgi, ışıktır. Bilgi ışığı ne kadar güçlüyse, varlık da o kadar değerlidir. Bu, bizim bilgimiz ve bizim varlıkla ilişkimizdir; değerimiz de ona göre belirlenir.

Varlık, Var Eden’in Bilgisinde mubîndir/apaçıktır ve O’nun Bilgisi, bilinene bağlı değildir. Bizim bilgimiz ise, bilinenden (ve bizden) bağımsız değildir.

Yaratıcı Varlık, mahzâ Nûr’dur; yaratılmış varlık da, O’ndan, O Nûr’dan nûr (ışık) alır. Yaratılmış varlık, O’ndan uzaklaştıkça (= O’na isyan ettikçe) karanlıkta kalır.

Bazıları, karanlığı asıl/esas sanır, oysa aydınlık (ışık) asıldır, esastır.

Nûr’dan nûr “çıkar”!. (= Sudûr, Tecellî, Feyz.)

En karanlık varlık, şeytandır; o, emre isyanda ısrarcı olduğu için karanlıkta kalmıştır. Varlık, O’nun Söz’ünü ne kadar dinlerse (= O’nu ne kadar çok tesbih ederse), o kadar aydınlıktır, aydınlıktadır. Her varlığın tesbihi, kendi dilindedir; varlıkların değerleri de ona göre belirlenir.

O’nu en çok tesbih edenler, O’nun en sevgili kullarıdır, Onlar da Rasüller, Peygamberlerdir. Çünkü Onlar, O’nu hem en iyi, en güzel şekilde bilirler, hem de dinlerler.

Bizler de, varlığın bilgisini; ki varlık, O’nun âyetleridir; O’nu bilmek ve O’nu dinlemek için edinmeliyiz; (O’nun katındaki) değerimiz de buradadır, bundadır.

O’ndan uzak kaldığımız ölçüde, karanlıktayız; zifiri karanlık, O’ndan çoook uzaklıktır.

Herkesin değeri, O’na yakınlığımıza ve uzaklığımıza göre belirlenir, belli olur.

Benim özet/öz paradigmam budur; bu paradigma kolay oluşmadı, epey zor ve uzun zamanda oluştu; bunu anamdan-atamdan da miras almadım; kendi emeğim ve benim için çook değerli ve hayatî.