DEVLET NEDİR?!.

Devlet, milleti yönetmenin örgütlü şeklidir. Devlet, güçtür, mutluluktur, rütbedir. Devlet, “kurulan” bir yapıdır, “kurgudur”; kurulunca da tüzel kişilik kazanır; devletin özel/şahsî bir kişiliği yoktur.

Devlet yönetimi, bir anlamda örgütlü, kurumsal, kurallı millet yönetimidir. Devlette, yöneticilerle yönetilenler arasında “sorun” yoksa, devlet-millet kaynaşması, dayanışması vardır ve bu devlet, ideal bir devlettir.

Her devlette, her zaman yöneticiler azınlık; yönetilenler çoğunluktur.

Millete (= çoğunluğa) rağmen = milletin (= çoğunluğun) değerlerine rağmen, azınlıklar veya seçkinler tarafından bir devlet kurulabilir ve bu devlet, milleti (= ahâliyi, çoğunluğu) zamanla kendi değerleri ile şekillendirebilir. Genelde her devlet bu şekilde kurulur, kurulmuştur. Yâni, gücü elinde bulunduran azınlıklar, örgütlenerek = daha da güçlenerek, çoğunluğu yönetmişlerdir; bu sayede de ya çoğunluğa kendi dünya görüşlerini benimsetmişler ve çoğunluk hâline gelmişler; ya da çoğunluk onların dünya görüşlerini benimsememekte direnmişse, o çoğunluğu = milleti tahakkümle (= zorla, baskıyla) yönetmişlerdir. İlkinin yolu, demokrasiye; ikincisinin yolu, otokrasiye çıkar. 

Yönetenler, efendidir, emir verir; yönetilenler, emre itaat eder. Biz, efendiyiz, emir almaz, emir veririz.

...

Efendiler!.

Yarın Cumhuriyet ilân edeceğiz. Biliyoruz, henüz “cumhur” (= çoğunluk) değiliz ama zamanla “cumhur” da olacağız; olursak/olabilirsek, ömrümüz yeterse, demokrasiye de geçeriz; yetmezse, elbet gün gelir birileri geçer. Demokraside de azınlık hâkimiyetinin, veya çoğunluğu manipüle etmenin (= çoğunluğun rızasını alarak yönetmenin!) elbet bi yolu bulunur. Eğitime, kültüre, sanata ve medyaya yaptığımız bunca yatırım boşa mı gidecek?!. Bu memleket, sahipsiz mi kalacak?!. Bizler, ekmeksiz kalırız da aslâ devletsiz kalmayız. Biz, 16 devlet kurduk, (15 ini yıktık), 17 ncisini de, 117 ncisini de kurarız evelallah. 

...

Acaba dünyada şimdiye kadar kaç devlet kuruldu, kaç devlet yıkıldı?!. Şu anda bile dünyada 200 küsür devlet var ama 5’inin sözü geçiyor; 195’i, kâğıt üzerinde devlet.

Bakın!, dünyayı da azınlıklar yönetiyor.

Küreselleşme, dünyada azınlık diye bişey bırakmama = demokrasiyi  küresel ölçeğe taşıma projesi. Bu proje, mikro milliyetçilikleri mikro devletciklere (= vekâlet örgütlerine veya “anonim şirketlere”!) dönüştürerek dünyayı parsellemek = paylaşmak, küresel yönetimin = küresel yöneticilerin (= dünyada sözü geçen o 5 devletin, aslında şirketin) işlerini kolaylaştırmak; yöneten değil, yönetilen devletlere kapıyı aralama projesi.

...

Dünyayı bir veya bir kaç “holding”! yönetiyor; diğer devletler de bu “holdingin”! alt şirketleri. 

Devletler de artık şirket mantığı ile, şirket gibi yönetiliyorlar.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı