ÇEKİL/ÇIK ARADAN!.

Bir okur/okuyucu, ‘faydalı ve etkili’ yazmak için ne yapılması gerektiğini soruyor. 

Bir iş, iyi ve başarılı bir şekilde yapılacaksa, çook alıştırma yapılmalı.

İyi yazma da iyi, düzenli ve çok okuma ve çok yazma ile, bunlara alışkanlık kesp etme ile mümkün olur.

Ben bunları (okuma ve yazmayı) yaparken, ne okuduğumun ve ne yazdığımın “farkında değilim”!, bence “rastgele”! okuyor ve “rastgele”! yazıyorum; sadece okuma ve yazma isteği duyuyorum; ve de, hep şu duâyı ediyorum. “Rabbi yessir, ve lâ tuassir, Rabbi temmim bil hayr. = Rabbim kolaylaştır, zorlaştırma; hayırla tamamla, sonuçlandır.”

Yazmanın başlangıcında düşünme, sonunda da yazıya dökme varsa; ilkini (= düşünmeyi) akıl; ikinciyi kalem (= el) yapar/yapıyor; ikisi de “benim değil”!, bana verilmiş emanetler. Aslında ben de bana, benim kullanmam için verilmiş bir emanet. Ben, bir aracıyım, aracım, kullanıcıyım. Bu araçların, nasıl kullanılacağı, “üzerlerinde = fıtratlarında”! yazılı; ben de bu araçları (= aklı, eli = bedeni) onlardaki yazıya göre, zorlanmadan, kendimi zorlamadan kullanıyorum. Düzenli, kitaplı-kitapsız ve de “hesapsız”! okumalar yapıyorum, okuduklarımı da not alıyorum. Bu işin sonu nereye varır, diye de bir hesabım yok. İşin başını bilemediğim gibi sonunu da bilemiyorum; bana : yap! denileni yapmaya, yapma! denileni de yapmamaya gayret ediyorum.

Ama, bir gün bana da : “çekil/çık aradan!; yeter!, artık senin mesâin bitti.”!, denileceğini = işimin sona ereceğini ve yerime bir başkasının geçeceğini de biliyorum; ben kimin yerine geçtim, onu bile bilmiyorum.

İnanın çook şey/i bilmiyorum.

Size, bilerek yazıyormuşum gibi mi geliyor?!.

Eğer, bu yazıların faydalı ve etkili olduğunu düşünüyorsanız : Çook okuyun, derin ve ince düşünün ve de yazın; ve, bu yazıları olabildiğince çok fazla insanla buluşturun, paylaşın.