YARIŞ/MA

Rekâbet. Müsâbaka. Kitâb’ta müsâbaka, emir formu (sébikû = müsâbaka edin, yarışın) ile teşvik edilir; kelime, Kitâb’ta 37 kez kullanılır.

Yarışma, (ödül) kazanma için yapılır. Yarışın sonunda bir kazanç (= kazanma) yoksa, öylesine, iş olsun diye yarışılır. Öylesine, iş olsun diye yarışanları, ya ödül tatmin etmez ya da yarışma onlar için bir eğlencedir. Bu yarışa/yarışmaya girenler ve kazananlar için EN BÜYÜK ÖDÜLÜ de koysak, onlar için hiçbişey fark etmez. 

Yarışa/yarışmaya girenlere ve kazanacaklara verilecek olan EN BÜYÜK ÖDÜL ne, bu yarışma ne yarışması?!.

En güzel ameli seçme yarışması = ahsen-ü amelâ; ölüm ve hayat, bu yüzden yaratılmıştır. (Bknz. 67/2.)

Bu yarışmada sadece bir tane ödül yok; bi çook ödül var... cennet. Orada, herkesin ameline göre hazırlanmış güzel köşkler, yumuşak döşekler, harika bahçeler, tertemiz akan sular, çeşit çeşit sebze ve meyveler var, ama EN BÜYÜK ÖDÜL bu değil.

EN BÜYÜK ÖDÜL, Allah Katında!. (Bknz. 9/22. 57/7, 11 ve 18. 64/15. 67/12.)

“...ve rıdvân-un mine-lAllah’ı ekber...” (3/15. 3/174. 5/119. 9/21, 72. 57/20.)

...

Bu yarışma, buradaki (öbür, öteki) yarışmalara benzemez. O yarışmalar, para veya madalya için; bu yarışma, sonsuz (= ebedî) mutluluk (= saadet) için. O yarışmalarda ilk üçe ödül (para, madalya) var; burada "herkese"!.

‘Ufaktan ufaktan’ kendimizi bu yarışma için hazırlasak mı?!. Bi çook kimse bizi geçmiş olabilir ama üzülmeyelim, çook içten, çook samimî, ihlâsla yaptığımız bir iş/amel, bizleri onlara yak/ın/laştırabilir.

Bu yarışın HAKEM’İ çook hassas, çook titiz, hiç kimseye zerre kadar haksızlık yapmaz. Bu yarış, bir mesafe yarışı veya sağlamların girdiği bir yarışı değil, sakatların da (= herkesin) yarışı; sâlih amel yarışı, en iyi ameli belirleme (= ahsen-ü amelâ) yarışı.

Hiç kimse bu yarışın dışında değil. 

Yarışı kaybedip, üzülmek = cehenneme girmek (gitmek) istemiyorsak, amellerimize, amellerimizin kalitesine dikkat edelim; en azından onları (100 üzerinden) 50’nin altına düşürmeyelim.

Bu dünyaya doğan herkes, bu yarışın içinde; ölünce, bu yarış bitiyor. Kazananlar ve kaybedenler, BÜYÜK MAHKEME’de açıklanacak!.

Kazananlara : “Selâm-un Aleyküm, tıbtüm...” (39/73); kaybedenlere : size önceden uyarıcılar gelmemiş miydi?!. (Niye Onları dinlemediniz?!.); girin cehenneme!. (39/71-72) denilecek. 

Ve herkes, burada yaptığı amellerine göre ötedeki ebedî yerine yerleşecek.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı