FARKINDALIK

Farkındalık (uyanıklık da diyebiliriz), iki şekilde mümkün :

• Kişinin kendinin kendine farkındalığı = Kendine farkındalık.

• Kendi dışındakilerin farkındalığı = Dışardakilere farkındalık.

İlkine, öznellik; ikincisine, nesnellik diyebiliriz; ama öznellik olmadan nesnelliğin olmadığını da bilelim. Yani, ben yoksam, (benim için) hiçbişey de yoktur; dışarıdakileri de bilen (onların da farkında olan) benim. Bilimin “açmazı”!, beni gereği gibi hesaba kat(a)maması; mutlak nesnellik iddiasında bulunması, ‘beni’ yok saymasıdır. 

Aslında farkındalık, büyük ölçüde öznelliktir; gördüğümüz, duyduğumuz, dokunduğumuz, tattığımız, bildiğimiz, ... şeylerin içimizdeki (= bizdeki) etkisidir, duygusudur.

Dinin, bilimden “ayrıldığı yer”! burasıdır. Aslında bir ayrılık yok, eksiklik vardır; eksik olan bilimdir; din, bilimi tamamlar.

...

Dışarıdaki Güneş beni ısıtmıyorsa, “önümü, etrafımı” aydınlatmıyorsa, bana ne o Güneşten!. Dışardaki ekmek, (bi çook şey) beni doyurmuyorsa, o ekmeğin tadını alamıyorsam, o ekmek beni doyurmuyorsa, o ekmeğin benim için ne kıymeti (= önemi, değeri) var, olabilir?!. Bilim bana, dışarda bir ekmek var, onu diğer şeylerden ayıran şey şudur, şöyle yetişir/yetiştirilir, dese; bu bilgi ile benim karnım doyar mı?!.

Sakın pragmatizme yol aramayın; öznellikten, öznel farkındalıktan söz ediyoruz.

...

“Yerde ve gökte olanları sizin emrinize musahhar kıldık.” (45/13.) Musahharın hâ’sı, noktalı; noktasız olursa, sihirli kıldık anlamına gelir.

Yerde ve gökte olan her şeyle ve herkesle ‘temasımız’ mümkün değil, temas etmediğimiz şeyleri bilebiliriz ama onların bizde öznel (duyusal ve duygusal = içsel, hazzal) bir karşılığı olmaz. Bu bilginin (= bilişin), bizde bilinç hâline gelebilmesi için, içimizde “kıpırdanma”! yapması şarttır.

...

“Mü’minler o kimselerdir ki Allah anıldığı zaman kalpleri ürperir, onlara Allah’ın âyetleri okunduğunda, bu onların imanlarını artırır ve onlar yalnızca Rabblerine tevekkül ederler. Onlar, salâtı ikâme ederler ve kendilerine rızık olarak verdiğimiz şeylerden infak ederler. İşte GERÇEK Mü’minler onlardır. Onlar için Rabbleri katında dereceler, bağışlanma ve kerim bir rızık vardır.” (8/2-4)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı