MÎSAK

Mîsaq : Karşılıklı sözleşme, anlaşma yapma; taahhüde girme. Taahhüd de, ahd'den ahdleşme = sözleşme, mîsak. 

İlk sözleşmemiz bağlayıcı. Bütün sözleşmelerimiz, ona (= ilk sözleşmeye) uygun olmalı.

Neydi o ilk sözleşme?!.

“Elestü bi Rabbiküm?!. Kâlû : Belâ.” = Sizin Rabbiniz Ben değil miyim?!. Evet, Rabnimiz Sensin.

Rab, tüm âlemi yaratan, yaşatan (= besleyen), terbiye eden. Sizin Rabbiniz Ben değil miyim?! sorusu, sizin Rabbiniz Ben miyim?! veya sizin Rabbiniz kim?! soruları gibi değil. Sizin Rabbiniz Ben değil miyim?! sorusu, aynı zamanda siz başkalarını rab bellemiş, onlara güvenmiş, bel bağlamışsınız; oysa sizi  yaratan, yaşatan (= besleyen), terbiye eden (buradaki terbiye bedendeki ve duygudaki altın orandır) Benim, bunu ne çabuk unuttunuz, da demektir. Bu unutmanız = başkalarını rab bellemeniz, sizin terbiyenizi ve yaratılışını (= fıtratınızı) bozmuş, bozuyor, sizi insanlıktan çıkarıyor. 

Ve Benimle yaptığınız sözleşmeye uygun olmayan sözleşmeler yapıyorsunuz. Bu sözleşmeler sizi bağlıyor; bu yüzden sözleriniz ve davranışlarınız yamuluyor, tutarsızlaşıyor; bi dediğiniz öbür dediğinizi tutmuyor; bu, öbürünü nakzediyor!.

Ben’den çok, öbürlerine (= ağababalarınıza) minnet ettiğiniz, öbürlerinden korktuğunuz veya çekindiğiniz için, gerçekleri ya yamultuyor ya da gizliyorsunuz. 

Nasıl?!.

Sizi Ben yarattım, yaşatıyorum (= nefes alıp-vermeniz, yemeniz-içmeniz Bana bağlı) ama öbürleri sizi işe aldı, makam-mevkî sağladı, vb. diye, onların dediğini yapıyor, Benim dediğimi yapmıyorsunuz. = Benimle yaptığınız sözleşmeyi = misâkı ihlâl ediyor, ahdinizi (= Bana verdiğiniz taahhüdü) bozuyorsunuz.

Bakın size belli bir süre (= ecel) veriyorum. Bu sürede düzelmezseniz, Ben de ahde/ahdime (= size verdiğim taahhüde) göre davranır, sizi cezalandırırım!. Zaten sözleşmemizde, siz, sadece Beni Rab bellediğinizde size rahmetimle/merhametimle muamele edeceğim; Beni Rab bellemekten vaz geçtiğinizde size azap edeceğim, “yazılıdır”!. Ben, (sizin gibi) sözümden dönmem!.

Ya Rabbî, inşaalah Senin yardımınla biz de sözümüzden dönmeyeceğiz ve yalnız Sana kulluk edeceğiz. = "İyyaKe ne'abudu ve İyyaKe nesteîn' demeye devam edeceğiz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı