ZOR ÂYET & ZOR SORUN

Zor âyet, Nur Sûresinin 35. âyeti. Bu âyetle bilinç felsefesinin zor sorunu arasında çok yakın bir bağlantı (= ilişki) var.

Önce zor âyet, sonra zor sorun.

“Allah, göklerin ve yeryüzünün, Nûrudur, aydınlığıdır. O’nun aydınlığı, içinde ışık bulunan kandil yuvası gibidir. O kandil, bir fanus içindedir. O fanus, inciden bir yıldız gibidir. Doğuya da batıya da ait olmayan mübarek bir ağacın yağından yakılır. Onun yağı neredeyse kendisine ateş dokunmasa bile ışık verir. Aydınlık üstüne aydınlık = Nûr üstüne Nûrdur. Allah, hak eden kimseyi aydınlığına (= nûra) iletir. Allah, insanlara örnekler verir. Allah, her şeyi bütün ayrıntılarıyla bilendir.”

Şimdi de zor sorun :

Bilgiden bilince geçişi anlamak (= kavramak, bilmek) mümkün değil. Bilgisayarlar, (bilinçli) insanlar gibi (bilinçli) değildir. Bilinç için, bilginin neden, niçin (= ne amaçla) kullanıldığını da bilmek ve o bilgiyi “hissetmek”! gerekir. Bunun için de, “öz/iç farkındalık” (= qualia, nitelce) şarttır; bilinçli insan bir zombi gibi değildir; vs...

Bilgi, bişeyin bilgisidir; o şeyin neden, niçin (= ne amaçla) kullanıldığının bilgisi değil. Örneğin, elektriğin bilgisi, elektrik üretmenin ve onu kullanmanın bilgisidir; ama, bu bilgide elektriği neden, niçin (= ne amaçla) kullanıldığımızın bilgisi yoktur.

Bilgi, elektrik üretmek için hidro-elektrik ve termik santraller yapar, şehirlere ve evlere elektrik hatları döşer ama bize, elektriği neden, niçin (= ne amaçla) kullanacağımızı söyle(ye)mez. Bunu, geceyi/gecemizi (= karanlığı/mızı) aydınlatmak için yapar, diyebilirsiniz. Ben de niçin?! derim ve ilâve olarak şu soruları da sorarım. Bu elektriğin kaynağını (= suyu ve kömürü) kim sağlıyor?!. Elektrikle aydınlattığınız gece, yeryüzünün kaçta kaçını aydınlatıyor?!. Allah, göklerin ve yerin tamamını aydınlatıyor...

“Bir sabah (kalktığınızda) suyunuz yerin dibine çekiliverse (artık gök de su indirmese); size o suyu kim geri getirecek?!.” (67/30.) Aynı şey, kömür için de geçerli. Kömür madenleriniz (= enerji kaynaklarınız) tükense, size yeniden kim kömür (= enerji, elektrik) üretecek (= verecek)?!.

...

Sizin, bizim, hepimizin “ışığı, nûru” Allah’tandır. Allah, göklerin ve yeryüzünün aydınlığıdır, nûrudur.

Kişide bu nûr yoksa, bilinç de yoktur.

Bilinçle nûr arasında çook yakın bir bağlantı, çok sıkı bir ilişki vardır. Bilinç felsefecileri (= nöro-felsefeciler, nöro-biyologlar, nöro-psikologlar) bu Nûr’dan uzak kaldıkları sürece, bilinci aslâ anlayamazlar ve bilince zor sorun demeye devam ederler.

Bilinç, âlemlerin Rabbini bilmek, sadece O’na kulluk yapmak veya tapmaktır.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı