İLHAK (= الحاق)

Kelimenin kökü, LHQ (= لحق). İlhak, katma, (katılma); bir ülkenin başka bir ülkeyi ilhak etmesi, o ülkenin toparlaklarını kendi toparlaklarına katması. Ama ben, bu tür bir siyasî ilhaktan söz etmeyeceğim; 26/Şuarâ, 83. âyetten söz edeceğim.

LHQ (= لحق), Kitâb’ta altı (6) yerde geçer.

26/Şuarâ, 83. âyette : “Rabbi heblî hukmen ve elhıqnî bis-sâlihîn. = Rabbim Bana hukm ver ve Beni sâlihler arasına kat!.” denir. Pasajda, 69 ilâ 104. âyetler arasında Hz. İbrâhim’in Rabbine yakarışına (duâsına) şâhit olacaksınız. Hüküm/hukm, doğru, isabetli karar, hâkimiyet, güç ve kudret demek. LHQ (= لحق), burada/bu âyette elhıqnî (= beni kat!) formunda geçiyor. 

“Beni sâlihler arasına kat!.”

Bu duâ, sadece Hz. İbrâhim’in duâsı mı?!. Rabbimiz bize öğrettiklerini Onların (= Elçilerinin) dilinden öğretmez mi?!.

Duhâ Sûresini de bu gözle okusak, okumayı denesek,

“İki yemin. (Kuşluk vaktine ve geceye. (93/1-2)

Rabbin Seni bırakmadı (= mâ veddeake), Sana darılmadı (ve mâ kalâ); kâle’den (= قال) küsmedi. (93/3)

Senin için âhiret (= gelecek), dünyadan (= bugünden) daha hayırlı (= iyi) olacaktır. (93/4)

Rabbin Sana verecek, Sen de (çook) hoşnut olacaksın. (93/5)

Sen bir yetimdin, O seni barındırmadı mı?!. Yol (yordam) bilmez bir şaşkındın (= dâllen), Sana doğru yolu göstermedi mi (= fehedâ)?!. Yoksuldun, zengin etmedi mi?!. (93/6-8)

(Öyle mi, değil mi?!.) Öyleyse, yetimi ezme!. Dilenciyi azarlama!. Rabbinin (Sana olan nimetini sürekli) anlat!.” (93/8-11)

O sâlihler kim?!.

Başta Rabbin seçtiği kullar = Rasüller, Sıddîqlar, Şehîdler ve Sâlihler. (Bknz. 4/69)

“İman eden, soyları da iman ederek kendilerine tabi olan kimselerin soylarını da kendilerine kattık (= elhaqnâ). Ve onların yaptıklarından bir şey eksiltmedik. Herkes kendi yaptıklarının karşılığını alacak.” (52/21)

Âdem ve İbrâhim Babalarımızın “soyundanız” değil mi?!. İnşallah Rabbimiz bizi de Onlarla buluşturur, Onlara kavuşturur. = Onların “soyuna” bizi de ilhak eder.

İnşallah.

Bu ilhak, toprak ilhakına benzemez.

Ayrıca, 3/Âl-i İmran, 170, 12/Yusuf, 101 ve 62/Cuma’ Sûresi, 1 ilâ 3 âyetler arasına da bakınız.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı