ZİKİR

Zikir, hem hatırlama hem hatırlatma. = Tezekkür.

Hatırlama, kişinin kendinin hatırlaması; hatırlatma, başkasına hatırlatması.

Hatırlanan (“şey”!), bellekte (= hâfızada) kayıtlıdır, saklıdır. Hatırlanan (veya hatırlanacak olan), bize önceden öğretilmiştir. (= isimlerin öğretilmesi.)

En çok neye ihtiyacımız varsa, onu hatırlamaya (= onu depodan/hafızadan çıkarmaya) gayret ederiz.

Hatırlama, aynı zamanda “yeniden öğrenme ve akletmedir”!.

Bizi hatırlamaya (= öğrenmeye) sevk eden motivasyon ise, ihtiyaçtır. Paraya ihtiyacı olan, para kazanmayı öğrenir. Bilgiye ihtiyacı olan, bilgi elde etmenin yollarını arar, vs.

Nasıl hatırlarız?!.

Bunun için, bilginin (= deponun/hafızanın) “içerde mi, dışarda mı” veya “hem içerde hem de dışarda mı = iki yerde de mi” olduğunu bilmemiz gerekiyor.

Meseleye holografik bakarsak, bilgi (depo/hafıza), her yerde = her yer (= tüm âlem) bilgi deposu; her yer âyetlerle dolu. Önemli olan bu âyetlerin bizdeki karşılıkları (nın uyumluluğu).

Dışardaki âyetler somut; bunların bizdeki karşılıkları ise soyut. Bu soyutluk, bizim bedenimizde (beynimizde) de belli oranda somut (= fiziksel) nöro-biyolojik beyin hücrelerine (nöronlara) karşılık geliyor. Bu hücreler, yoğun olarak beynimizde dikey (= derinlemesine, katmanlı) ve yatay (= yayılmış, tüm vücuda dağılmış) olarak, üç boyutlu bir şekilde vücudumuzun her yerindeler ve birbirleri ile bağlantılılar. 

Hatırlama, önce yüzeyde başlıyor; sonra derine iniyor. Yüzeyle derin/lik arasındaki bağlantıyı herkes kuramıyor, kurabildiği kadar hatırlıyor. Yüzeyle yüzey, derinlikle derinlik; yüzeyle derinlik arasında nanometrik mesafeler, yolaklar var. Hatırlama, bu mesafeleri, bu yolakları katetme demek. Düşünme (= tefekkür) de bi çeşit hatırlama (= tezekkür); yeni bişey icat etme değil. Ta’akkul (= akletme) de, bu mesafeleri, bu yolakları birbirine bağlama; akıl (= عقل), Arapçada devenin yularının bağlandığı kazık anlamına da gelir.

“Akılsız akıl”!, (önce) Veren’i değil, verileni hatırlayan; veya verilen üzerinden Veren’le bağ kuramayan akıldır.

Namaz, aynı zamanda zikirdir, hatırlamadır.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı