PROJEKSİYON = YANSITMA KURAMI

Bu, kişinin kendini aklaması (= temize çıkarması) için sürekli bir suçlu arama ve suçu başkasına yıkma hastalığıdır.

Suçsuz olmayanımız yoktur. Ama çoğu zaman kendi suçumuzu görmez, bütün suçu başkalarında arar, başkalarına yıkarız. Bu, bi tür sorumluluktan (= sorumluluk almaktan) kaçış ve kendini aklayış mekanizmasıdır.

Siyasette de bu böyle işlemektedir. İktidar, suçu önceki iktidarlara; muhalefet de mevcut iktidara atmaktadır; böylece, ortada bir suçlu kalmamaktadır. 

Elbette suçların bir kısmı “birikmiş suçlardan” oluşur. Dün (= tarihte) işlenen suçlar, bugüne taşınır; Kerbelâ böyle bir suçtur; ve bu suçun etkisi bugün de sürmektedir. Ama, dünü (= tarihi) suçlamak = suçu dünde (= tarihte) aramak, bizi sıkıntıdan kurtarmaz, kurtarmıyor. Dünde (= tarihte) pişmiş pilavı, her sene ısıtıp-ısıtıp yemek “midemizi” ağrıtıyor.

Ne yapmalıyız?!.

Dünden (= tarihten) = yaşananlardan dersler çıkararak sorumluluk almalıyız. Dün yaşayan kişileri suçlamak da yüceltmek de çözüm değildir; biz/ler çözüm/ler üretebilmeliyiz.

İktidarı suçlayarak veya iktidarın yanlışlarını söyleyerek iktidar olan muhalefet (muhalifler), iktidar olunca, önceki iktidardan farklı bişey yapamayacaklardır; çünkü hazırlanmamışlardır.

Akıllı ve öngörülü adamlar, geçmişi ve mevcut durumu (= şimdiyi) iyi okur, iyi analiz ederler ve geleceği ona göre planlarlar ve ona göre çözümler üretirler; “ahmaklar/aptallar ve tembeller” de sürekli şikâyet etmeyi ve sürekli suçlama yapmayı (= suçlu aramayı) sürdürürler.

Hz. Hüseyin ve yanındaki 72 kişi, o gün, çözüm olarak ölümü (= şehâdeti) seçmişlerdi; bugün bizim, Onları övmek, Yezid’i ve adamlarını yermek (= suçlamak) dışında, ne gibi bir çözümümüz = çözüm önerimiz var?!.

Bugün de her yer, Kerbelâ toprağı (gibi) değil mi; bugünün de Yezidleri yok mu?!. Gazze’nin Kerbelâ’dan, Netanyahu'nun Yezid'den ne farkı var?!. Dövünmek ( = Şiîler gibi kendi kendini dövmek; Sünnîler gibi üğünmek/uğunmak = üzülmek = kederlenmek) çözüm mü?!.

Çözüm, zâlimi (= bugünün Yezidlerini), zâlim bilmek ve onlarla işbirliği yapmamak, dostluk kurmamak; çağın zâlimlerine (= Yezidlerine), dostum dememektir. Çağın zâlimleri ile işbirliği yapanlar da, o zâlimlere ve onların destekçilerine dostum diyenler de suçludur.