VEYL

Veyl : Yazıklar olsun!.

Vâyevlâ : Çığlık, feryat, yaygara.

Kelime, Hümeze, 1. âyet; Mâûn, 4. âyette geçer. Hümeze’deki veyl, hümeze ve lümeze sahiplerine (= arkadan çekiştiren = dedi-kodu ve iftira eden/atan; kaş-göz işaretleri ile alay) eden kişiler için, ki bunlar, “şımarık” insanlardır, onların bu şımarıklığı da zenginliklerinden = mal toplayıp yığmalarından, malları ile ebedî yaşayacaklarını sanmalarındandır. Mâûn’daki veyl de, gösteri/ş için namaz kılanlaradır; bunlar, namazın ne olduğunu, kılana nasıl bir görev ve sorumluluk yüklediğini bilmeyen = yetimi itip-kakan (= hor, aşağı ve zayıf gören), yoksulu doyurmayan, fakire-fukaraya en küçük bir yardımda dâhi bulunmayanlaradır.

Bu tipleri bilirsiniz. Bunlar, sahip oldukları ile övünen, kendini üstün görerek böbürlenen, ona-buna çaka/tafra satan ve hava atan tiplerdir.

Bunların sahip olduklarının tamamı havadır; bunların içleri boştur, havayla doludur. Gerçekte bunlar, “hafif” adamlardır; ama biz bunları “bişey” (= “ağır adamlar”!) sanırız. 

Rabbimizin bunlara veyl (= yazıklar olsun!) demesi/etmesi!, hâşâ boşuna mıdır?!.

Bunların akıllarının başlarına gelmesi = kendilerinin kendilerine veyl etmesi, yeniden dirilişte gerçekleşecek. O zaman diyecekler ki : "yazıklar olsun bize, bizi kim diriltti?!..." (= kâlû : yâ veylenâ men beasenâ min merqadinâ...” Bu, bizi Rahmân’ın uyardığı şey! (değil mi?!) Elçiler doğru/yu söylemişler!. (36/52.)

Rahmân’a = Rahmân’ın Sözlerine, Rahmân’ın Elçilerine kulak vermeyenlere, kendi bildiğini okuyanlara, kendi keyflerince yaşayanlara yazıklar (= veyl) olsun!. Onlar değil mi, bu dünyayı ‘yaşanmaz’ hâle getirenler; onlar değil mi, bu insanları ekonomik, siyasî, fikrî, ictimâî (= sosyal/toplumsal) açıdan paramparça edenler, bölenler?!.

“İnsanlar bir tek ümmetti (= milletti). Allah, onlara, haber verici ve uyarıcı Nebîler gönderdi. Anlaşmazlığa düştükleri konularda aralarında hakk ile hükmetmeleri için Onlarla beraber Kitâb/lar indirdi. Kendilerine Kitâb verilenler, Kitâb’taki apaçık kanıtlara rağmen, aralarındaki ihtiras nedeniyle anlaşmazlığa düştüler. Bunun üzerine Allah, iman edenlere Kendi izni ile üzerinde ayrılığa düştükleri gerçeği gösterdi = hidâyeti nasip etti. Zira Allah, hak edeni doğru yola iletir.” (2/213.); hak etmeyenlere de veyl eder.

Onların vâyevlâsını yakında göreceğiz; biraz şımarsınlar bakalım; bu şımarıklıkları aslâ cezasız kalmayacak!.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı