ÖNCELİKLERİMİZ

Veya âcil olanlar.

Ân itibariyle yapılması gereken, ertelenmesinde büyük kayıpların yaşanacağı durumlar.

Açsak, önce karnımızı doyururuz; sonra da başka işleri yaparız. “Aç ayı oynamaz.”

Açken, ibâdet bile yapılmaz.

İnsan, önce karnını doyurmalı; ama her zaman karnını doyurmak için de çalışmamalı. Karın, üç-beş lokma ile doyar, doyuyor.

Yaşamak, yaşamda kalmak için çalışmak, her şeyden önceliklidir.

Sonra?!.

Sonraki önceliklerimiz, bizi biz yapar ve biz onları, “ya geçici ve değersiz ya da kalıcı ve değerli bir amaç (= sonuç)” için “kullanırız”!.

Bu durum, her yaptığımız işte bizi, “o amaca” odaklamaya sevk eder ve “o amaç”!, bizi mutlu-mesut ve bahtiyar eder. O amaç, kiminde ölümlü = fânî; kiminde ölümsüz = bâkîdir.

Amaçlar :

• İyi bir eve veya arabaya sahip olmak. Konforlu bir hayat yaşamak. 

• Tanınmış bir sanatçı, bilim adamı, din adamı, vs. olmak.

• Dünya lideri olmak... ve

• Rabbin (= Allah’ın) rızasını kazanmak. 

Sonuncusu hariç hepsi, geçicidir, fânîdir. Geçici (= fânî) olanlar, Kalıcı (= Bâkî) Olan için, öncelikli olmalıdır. Bu cümledeki öncelik, zamansal bir öncelik gibi görünmesine rağmen, aynı zamanda bizim açımızdan fedakârlıktır; geçici (= fânî) olanların, Kalıcı (= Bâkî) Olan için fedâ edilmesi, onların O’nun tarafından verildiğinin bilinmesi ve O’na tekrar “iâde”! edilmesi, sonunda da “büyük döngünün”! (= dâirenin!) tamamlanmasıdır.

“innâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn” (2/156. Ayrıca bknz. 29/57.)

Emanetler Sahibine verilmezse, üzerimize yük olurlar.

Üzerindekileri (sahibi olduklarını) kendilerinin görenler = Veren’i inkâr edenler veya o emanetleri kime vereceğini bilemeyenler, veya o emanetleri kullanırken Veren’i önceleyemeyenler, o emanetlerin altında ezilecekler; ve onlar, onlara çook büyük eziyetler verecekler.

“Ey iman edenler! Doğrusu, ahbâr ve ruhbânların (= Yahudi ve Hıristiyan din adamlarının) çoğu, insanların mallarını haksız bir şekilde yerler ve insanları Allah’ın yolundan çevirirler. Altın ve gümüşü biriktirip de onları Allah yolunda harcamayanlar var ya!, işte onları can yakıcı bir azap ile müjdele!.” (9/34.)

Bu durumdan Müslüman din adamları ve Müslümanlar muaf mı?!.

Kazançlarımızda önceliğimiz, öncelikle helâl yoldan karnımızı doyurmak (= yaşamda kalmak); sonra da onları Allah yolunda harcanmak olmalı; aksi hâlde kaybımız çook büyük olacak ve bütün kazancımız mahv olacak.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı