İNSÂNÎ MELEKELER

İnsana verilen melekeler.

Nedir onlar?!.

Duyu. Duygu. Akıl (= Düşünce). Sezgi. Hayal. İrade ve İman.

Duyu, beş tane. Göz (= Görme). Kulak (= Duyma/İşitme). Dil (= Tatma). Burun (= Koklama) ve Deri (= Dokunma).

Bunların içerdeki hâli, duygu. Duygulara, iç duyular da deniyor; bunlar, beşten çok. Korkma. Üzülme. Sevinme. Endişelenme. Umut etme. Tereddüt etme...

Düşünme, duyuların ve duyguların “mantıklı bir düzen” hâline  getirilmesi, ve tedbir alınması.

Sezme, olacakların önceden “tahmin” edilmesi, sezilmesi, görülmesi.

Hayal, muhayyilenin serbest (= özgür, hür) bırakılması, olguların dışına taşılması.

İrade, iyi-kötü, doğru-yanlış, güzel-çirkin arasında bir seçimin yapılması. 

İman, nihaî bir kararın verilmesi. Tüm olup-bitenleri yöneten (= idâre eden) Bir’ine güvenilmesi. 

İnsandaki bu melekeler “düzgün” çalışırsa, imana kolay ulaşılır; “düzgün” çalışmazsa, sürekli yalpa yapılır.

Melekeleri “düzgün” çalışanı, melekler de destekler. 

“Rabbimiz Allah’tır, deyip, dosdoğru olanlara gelince, onlara melekler inerek : Korkmayın ve üzülmeyin. Söz verildiğiniz cennetle sevinin!, derler.” (41/30.)

اِنَّ الَّذ۪ينَ قَالُوا رَبُّنَا اللّٰهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَـتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلٰٓئِكَةُ اَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَاَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّت۪ي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ

“Melekler ve Ruh, onda (= o gecede) Rablerinin izniyle her bir iş (= emir) için iner de inerler.” (97/4.)

تَنَزَّلُ الْمَلٰٓئِكَةُ وَالرُّوحُ ف۪يهَا بِاِذْنِ رَبِّهِمْۚ مِنْ كُلِّ اَمْرٍۙۛ

Meleklerin bu “sesini” sanırım, tüm melekeleri birbiriyle uyumlu çalışan kişiler duyabilirler. = Allah-u A’lem, bu “ses”, meleklerin “sesi”dir.

...

Biraz ara = biraz mola.

Yazılar ilginizi çekiyorsa, beğeniyorsanız, lütfen paylaşınız.