MÎ'RAC

Kelime, merdiven anlamında. Dinde mirac, esasında isrâ, Efendimizin “semâya yükselmesi, çıkması”! ve Rabbi ile “görüşmesi”!. İsrâ, gece yürüyüşü. 

Sizce, yukarıda da gece var mı?!. Bence gece, ay-altı dünya için var; atmosferi çıkınca gece yok. (Emin değilim.)

Efendimizin mi’racının mâhiyetini (= nasıllığını) bilmiyoruz; ama şunu biliyoruz : Efendimiz bize : “Namaz (= salât), sizin mi’racınız, = الصلاة معارج المؤمن ” demiş. Bu söz, hadis kitaplarında (= Kütüb-ü Sitte’de) yok ama mütevâtir (haber). 

Namaz (= salât), nasıl mi’rac olur?!.

Hakkı ile edâ edilirse = zâyii edilmezse. 

“Sonraki nesiller, salâtı zâyii ettiler ve şehvetlerine uydular. Yakında kötülükleri kendilerine dönecektir.” (19/59.)

فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوَاتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَياًّۙ

Namaz zâyii olursa, mi’rac gerçekleşmez.

Namaz nasıl zâyii (= اَضَاعُوا) olur?!.

Namazda kimin huzurunda durulduğu, ne söylenildiği, niçin namaz kılındığı, namaz erkânının (rükunlarının ve hareketlerin) ne anlama geldiği, ... bilinmezse; o namaz, yat-kalktan ibaret olur.

Bilinirse, mi’raca dönüşür.

Ama yine de herkesin namazı (mi’racı) bir değildir; kimi bir, kimi iki, kimi üç, ... basamak (= معارج) merdiven çıkar.

Ve çıktığı merdivenin bulunduğu mahallenin sâkinleri ile görüşür.

Efendimiz merdivenin (معارج) tüm basamaklarını çıkmıştı, ve “Orada”! Rabbi ile “görüşmüştü”!.

Bunu nereden anlıyoruz?!.

Tahıyyâttan.

“Et-Tahıyyât-u lillâhi ves Salavât-u vet- Tayyıbât.” Bu cümle Efendimizin Rabbine hitâbı.

“Es-Selâm-u aleyke eyyühe-n Nebiyyü ve Rahmet-ulAllah’i ve berakâtuH.” Bu cümle de Rabbin Efendimize cavabı.

“Es-Selâm-u aleynâ ve alâ ıbâd-ilAllah’is Sâlihîn.” Bu cümle de namazını mi’rac yapabilen sâlih kullar için.

Sonra da hep birlikte Efendimiz de dâhil bütün sâlih kullar : “Eşhedü en Lâ ilâhe illâ Allah, ve eşhedü enne Muhammed-en abduHû ve RasûlüHû.” diyerek selâm veriyorlar.

Siz de “Orada” mısınız?!. Namazda benim aklım başka yerde, ben bi türlü “Oraya”! gelemiyorum. Büyük ihtimalle benim namazım zâyii oluyor.

Bunu nereden biliyorum?!. Çünkü Allah’ın hiçbir sâlih kulu ile görüşemiyorum. Allah’ın hiçbir sâlih kulunun sesini işitemiyorum. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı