SÖZ ve KELİME
Logos ve Kelâm.
Kavl ve “Sözcük”!.
Sözler (kavller), kelimelere ihtiyaç duyar; kelime, sözlere ihtiyaç duymaz. Sözler “sözcüklerden” oluşur; “sözcükler”!, sözlerin nüvesi, kelimelerin elbisesidir.
“Sözcükler”!, sözler ile kelimeler arasındaki köprülerdir. Sözcükler”! ve sözler değişir, kelimeler değişmez. = “lâ tebdîle likelimâtillah.” (5/35 ve 115. 10/64. 30/30.)
Sözcükler”! ve sözler semantik; kelimeler otantiktir. Allah-u Alem, bu sebepten Kur’ân’a Kelamullah = Allah’ın Kelimeleri, deniyor; Kavlullah = Allah’ın Sözleri, denmiyor. Allah-u A'lem dememin sebebi : Kitâb’ın bazı yerlerde Kâlellahu = (
قَالَ اللّٰه) kalıbını da kullanması. (Bknz. 5/115.) Bana göre bu kullanım/kalıp, bizimle diyaloğun (= sözlü konuşmanın) bir ürünü.
Hristiyan teolojisindeki “Başlangıçta Söz (= Logos) vardı. Söz Tanrı’yla birlikteydi. Ve Söz Tanrı’ydı” ifadesindeki Sözden kasıt İsâ’dır. İsâ, Kur’an’a göre Tanrı’nın (= Allah’ın) Kelimesidir, Tanrı değil. (Bknz. 4/171.)
Yorumlar
Yorum Gönder