FÂTİHA

Başlangıç. Açılış. Fetih. Kur’ân’ı açan, özetleyen veya özünü veren sûre. Günde 40 kere, Ramazanda 60 kere okuduğumuz sûre.

Ne der bu sûre; günde 40 kere okumamıza rağmen anlar mıyız biz bu sûrenin dediklerini?!.

Fâtihasız namaz olmaz. Fâtiha anlaşılmazsa, namaz da anlaşılmaz.

Ne der bize Fâtiha, ne deriz Fâtiha ile?!.

Bu âlemi yaratan ve yöneten, ona Rablik eden biri var, adı Allah; Hamd O’nundur. = “El-Hamdü lillâhi Rabbil âlemin.”

O Allah, Rahmân ve Rahîm'dir. = “Er-Rahmân-ir Rahîm.”  Rahmân ve Rahîm olmasa bu âlemde yaşam/hayat olmaz. 

O, âlemde (= âfakta ve enfüste, her yerde) bir düzen kurmuş, kâinat (âlem) bu düzene göre işliyor. Bu düzenin (= dinin) Sahibi, Mâliki, Meliki (Kralı) O. = “Mâlik-i yevm-id dîn.”

Bunları bize âlemlerin Rabbi Allah söylüyor, "Ben buyum"! diyor; biz de bunları ikrar ediyoruz = böyle bir ilâhın (= Allah’ın) varlığını kabul ediyoruz. Ve,

Yalnız (sadece) Sana ibâdet (= kulluk) eder, tapar; yalnız (sadece) Senden yardım dileniriz. = “İyyaKe neabudu ve İyyaKe nesteîn.” Bizim Senden başka kulluk edeceğimiz bir ilâhımız, Senden başka hâlimizi arz edeceğimiz bir Rabbimiz yok. Olursa, Sana şirk (ortak, eş) koşmuş oluruz.

Biz şaşkınız, bizi (beni değil, bizi) doğru yola (istikâmete/yöne) hidâyet et, ilet (= çevir)!. = “ihdinâ-s sırât-al müsteqîm.” Bu, bir istek, bir talep. Yukarıda “ve İyyaKe nesteîn.” dedik, sadece O’ndan isteyeceğimizi söyledik ama bu hidâyetin, doğru yolun (= sırat-ı müsteqîmin) ne olduğunu henüz bilmiyoruz. Bu yöne henüz dönmedik, bu yolda olmadık, bu yolu yürümedik ama önceden bu yolda olanların, bu yolu yürüyenlerin olduğunu biliyoruz.

Ya Rabbî Sen Onlara bu yolu gösterdin, Onları bu yolda yürüttün. “sırât-alllezîne en’amte aleyhim”

Kim onlar?!.

“Kim Allah’a ve Resule itaat ederse, işte onlar, Allah’ın kendilerine nimet verdiği (= en’amellahü aleyhim), Nebîler, Sıddîklar, Şâhitler (Şehîtler) ve Sâlihlerle beraberdirler. Onlar ne iyi arkadaştırlar!.” (4/69.)

Yol ve hidâyet belli oldu.

Yoldan çıkanlar, hidâyeti bulamayanlar da var. Ya Rabbi bizi onlardan eyleme!. “gayr-il me’adûbi aleyhim, veleddâllîn.”

Âmin.

Günde 40 kez böyle bir istekte bulunduğumuz hâlde, hâlâ Rabbimizin gadab ettiği (= kızdığı) insanların yolundan = izinden yürüyor, onların kurduğu düzenden besleniyorsak, ya isteğimizde ciddî değilizdir, ya da (hâşâ) Allah’la dalga geçiyoruzdur.

Sizce namazımız oluyor mu?!.

Söylediklerimiz yerini bulmuyorsa, bence olmuyor; ama biz hâlâ şekilde kalmaya, özü kaçırmaya devam ediyoruz; fetvâlarımızı da şekle göre veriyoruz.

“Fâtihasız namaz olmaz.”

Ciddiyetsiz namaz kılınmaz. Bu işi de en çok teravih namazında yapıyoruz. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı