BİLMEK İSTEYENLER İÇİN

ÖLÜM (Tadılan Geçiş, Yüzleşme ve Ontolojik Açılma Modeli) 1. Ölüm : Yokluk değil, “Mevt” Tecrübesi Kur’an ölümü yokluk olarak değil, tadılan bir hâl olarak kurar : “Küllü nefsin zâikatü’l mevt.” (3/185.) Bu ifade üç şeyi aynı anda açar : • Ölüm bir ontolojik olaydır. (= Mevt) • Ölüm bir fenomenolojik tecrübedir. (= Tatma) • Ölüm bir karşılaşmadır. (= Ligâ) Buradan şu temel ayrım doğar : • Mevt, ölümün geçiş hâli. • Meyyit, bu geçişin sonucunda oluşan durum. Ölüm bu anlamda yokluk değil; varlığın kip/mod değiştirmesidir. 2. Ontolojik Model : A-B yapısı Bu çerçevede sistem şöyle kurulur : • A = Hakikat / Varlığın Aslı / İlâhî Kaynak. • B = İnsan bilinci / benlik / yorum sistemi. • Nûr = A’nın görünürlük ve açıklık hâli. • Zulümat = B’nin A’dan kopukluk hâli. B, dünya hayatında A ile ilişki kurar ama bu ilişkide : • Yorum vardır. • Bu ilişki sahiplenilir. • Yön üretir. • Parazit katmanlar oluşturur. 3. Hayat : Oluş ve Bağ Kurma Alanı Hayat, B’nin A ile ilişki kurduğu süreçtir, anlam üret...

DİN BİLİNCİ (Borç, Mülk, Kesb ve Âkıbet Ekseni) Din bilinci, burada “ritüel bilgi” ya da sadece normatif bir sistem değil; varlığın temel ilişkisini fark etme biçimi olarak ele alınır. Bu ilişki, insanın kendisini “sahip” değil, “tasarruf eden” bir varlık olarak konumlandırmasıyla başlar. Bu çerçevede din (dîn), aynı zamanda deyn (borç) kökünü taşır. Bu kök, insanın varlık karşısındaki durumunu bir “mülkiyet ilişkisi” değil, bir emanet ve sorumluluk ilişkisi olarak kurar. İnsan, kendisine ait olmayan bir varlık düzeni içinde tasarrufta bulunan bir özne konumundadır. Bu yüzden borç, ekonomik bir yük değil, ontolojik bir farkındalıktır. Mülk tamamen O’na aittir. Bu durumda insanın “ödemesi gereken bir borç” teknik olarak mümkün değildir; çünkü borç, sahibine geri verilecek bir mülkiyet değil, zaten sahibine ait olanı yanlış sahiplenmeme bilincidir. Dolayısıyla “borç ödemek” ifadesi, fiilî bir işlemden çok bir yöneliş değişimini ifade eder : insanın sahiplik iddiasından vazgeçip emanet bi...

BİLGİ VE HİKMET (Varlık, İnsan ve Yapay Zekâ Üzerine Bir İnceleme) 1. GİRİŞ : BİLGİ İLE HİKMET ARASINDAKİ AYRIM İnsanlık tarihinde bilgi her zaman artmıştır; ancak hikmet her zaman aynı oranda artmamıştır. Bu iki kavram çoğu zaman birbirine yakın görülse de aynı değildir. Bilgi : • Şeyleri açıklar. • Parçalar. • Analiz eder. • Modeller. Hikmet : • Şeyleri yerli yerine koyar. • Bağları gösterir. • Ölçüyü kurar. • Varlığı anlam içinde tutar. Bu nedenle bilgi artışı tek başına hikmet üretmez. 2. VARLIKLA İLİŞKİNİN BOZULMASI : ÂYETTEN ŞEYE Varlık, yalnızca nesneler toplamı değildir, aynı zamanda işaretler (âyetler) sistemidir. Âyet : • Kendini aşan şeye işaret eder. • İlişki kurdurur. • Anlam taşır. Şey : • Kapalı nesnedir. • Sadece kullanılır. • İşaret boyutu silinmiştir. Modern bilinçte âyet, şey oldu. Bu dönüşüm gerçekleştiğinde : • Bağ/lar kopar. • Anlam zayıflar. • Varlık düzleşir. 3. BİLGİNİN MEKANİZMALEŞMESİ Modern bilgi anlayışı giderek mekanik bir yapıya dönüşmüştür. Bir şey : • N...

Dine Bakışımız : “Semenen Kalîlâ” Merkezli Bir Çerçeve “Âyetlerimi az bir bedele satmayın.” Bu ifade sadece para ile ilgili değildir. Hakikatin; güç, statü, âidiyet, güvenlik veya çıkar karşılığında terk edilmesini de kapsar. 1. Din Niçin Var?!. Din, insanı hakikate (A’ya) bağlayan ilâhî bir çağrıdır. İnsanın unutma eğilimine karşı bir hatırlatmadır. Bu hatırlatma : • İnsanı hakikate yöneltir, • Nefsin mutlaklaşmasını sınırlar, • İnsanı Rabbine kulluğa çağırır. Zikir bu yüzden sadece söz değil, bilinçtir. 2. Din, Dünya ve Âhiret İçin midir?!. Evet, din hem dünya hem âhiret içindir. Kur’an; adâlet, ekonomi, aile ve toplum düzenini de konu eder. Sorun dünya değil, dünyanın mutlaklaştırılmasıdır. Din, dünyayı düzenler; ama dünya dinin yerine geçerse sapma başlar. 3. Dinin Metâlaşması Modern dünyada her şey gibi din de metâlaşabilir. Bu durumda din : • Hakikate çağrı olmaktan, • İnsanı dönüştüren bir yol olmaktan çıkar ve şunlara dönüşebilir : • Kimlik, • Güç, • Âidiyet, • Prestij, • Ekono...

Pişmanlığın Ontolojisi “Yâ leytenî…” Kur’an’daki en ağır ifadelerden biridir bu. Çünkü bu sözde artık inkâr yoktur. Savunma yoktur. Retorik yoktur. Kendini kandırma imkânı yoktur. Sadece çıplak hakikat vardır. Dünyada insan, kendisi hakkında hikâyeler kurar. Kendini yorumlarla örter. Yanlışını gerekçelendirir. Nefsini yeniden anlatır. Hakikati eğip büker. Kendine başka bir benlik inşâ eder. Ama parantez kapanınca anlatılar da kapanır. (Doğumla bu parantez açılır, ölümle kapanır.) Orada artık insan, söylediğiyle değil; olduğu şeyle karşılaşır. “Yâ leytenî” işte bu karşılaşmanın sesidir. Bu yüzden bu ifade basit bir üzüntü değildir. Çünkü dünyadaki pişmanlıkların çoğu hâlâ egonun içindedir : • Keşke kaybetmeseydim, • Keşke yanlış yatırım yapmasaydım, • Keşke onu bırakmasaydım, • Keşke bunu söyleseydim… Bunlar hâlâ dünyanın dili. Ama Kur’an’daki “yâ leytenî” ontolojik bir kırılmadır. İnsan, ilk kez kendisini hakikat ışığında görür. Ve şunu fark eder : • Ben, yaptıklarımdan ayrı değildim. ...

#Paradigma #Âyet  #Şuur #Bilim #Kültür #Sanat   #ParadigmaDeğişimi  #YalınOkuma #Kırılma #ÂyetOkuması #SebeplereTakılma Paradigma Değişimi ve Âyet Bilinci : Modern Dünyada İnsan-Varlık-Hakikat İlişkisinin Krizi Üzerine Bir Teşhis ve Tedavi Denemesi Giriş İnsanlık bugün yalnızca teknolojik, ekonomik veya siyasî bir kriz yaşamıyor. Daha derinde, varlığı okuma biçimine ilişkin paradigmatik bir kriz yaşıyor. Modern dünya, varlığı büyük ölçüde yatay bir düzlemde okumaya başladı. Şeyler artık aşkın bir hakikate açılan işaretler olarak değil; yalnızca birbirine bağlı mekanizmalar, işlevler ve süreçler olarak görülüyor. Böylece sebep zinciri uzuyor; fakat Müsebbib görünmezleşiyor. Bu durum yalnızca teorik bir dönüşüm değildir. Eğitimden sanata, medyadan gündelik hayata kadar bütün alanlarda insanın dikkatini, idrakini ve iradesini yeniden biçimlendiren köklü bir paradigma değişimidir. Bugün insanın temel problemi yalnızca bilgi eksikliği değildir. Daha derinde bir yön kaybı, nisb...

#Buyruk #OntikBuyruk #EtikBuyruk #Din #Düzen #Zorunluluk #Sorumluluk #İbâdet #SâlihAmel #Günah #Senkronizasyon Kün Buyruğu, Ontik Ritim ve Etik Yön : Kozmik Düzen ile İnsan Sorumluluğunun Bütüncül Yapısı Varlık, iki farklı ama birbirini tamamlayan düzeyde açığa çıkar: ontik düzen ve etik düzen. Bu ikisi ayrılmadığında tekvîn ile teşrî iç içe geçer; zorunluluk ile sorumluluk karışır; yaratılış ile tercih aynı düzlemde okunur ve sistem çatallanır. Ayrıldığında ise insanın hem kâinatla bağını hem imtihanla bağını kuran temel mimari netleşir. 1. Buyruk Ontolojisi : “Kün”ün Ontik Alanı Varlığın başlangıcı, Stoacı esti-esto ayrımında olduğu gibi, emir kipinin kurucu etkisindedir. “Kün” buyruğu, yalnızca yaratmayı başlatan bir işaret değil; varlığı taşıyan ritmik bir ilkedir. Bu yüzden tekvînî emir : • Süreklidir, • Zorunlu şekilde işler, • Ontolojik altyapıyı kurar. Güneş’in doğup batması, nefesin ritmi, hücre bölünmesi, zamanın akışı, yerçekiminin kararlılığı, bunların tamamı ilâhî buyruğa ...

#Oluş #Emir #OntikEmir #EtikEmir İnsanın Oluşunun Ontik ve Etik Düzeyi İnsan meselesini iki düzeyde okumak gerekir : • Ontik/ontolojik düzey. • Etik düzey. Bu iki alan karıştırıldığında insan ya tamamen edilgenleşir, ya da Tanrı’dan kopuk bağımsız bir özneye dönüşür. Asıl mesele, bu iki alanın birbirine nasıl bağlandığıdır. 1) Ontik Düzey : “Kün” ile Varlığa Çıkış İnsan, kendi kendini var etmez. • Varlığı verilidir, • Kudreti verilidir, • Zamanı verilidir, • Aklı verilidir, • İmkânları verilidir. Bu yüzden insanın ilk varoluşu ontik olarak ilâhî fiilin sonucudur. Burada insan seçilmiş değil, yaratılmıştır. “Kün” emri insanı oluş sahnesine çıkarır, ama onu tamamlanmış bir varlık hâline getirmez. Dolayısıyla insanın ontik varlığı verilmiş bir başlangıçtır. 2) İnsan Neden “Tamamlanmamış”tır?!. Çünkü insan : • Taş gibi zorunlu, • Melek gibi sabit, • Hayvan gibi tamamen içgüdüsel değildir. İnsan, açık bırakılmış, yönsel bir varlıktır, ne olacağı kesinleştirilmemiştir. Bu yüzden insan, sadec...

#Kün #Ol # Emir #Buyruk #OntikEmir #EtikEmir #Oluş #Rağmen #Agamben #Kierkegaard #Sevgi #Bilgi #Yön #Rıza #EşeddüHubbenlillah #Fedakârlık  Kün = Ol, Buyruk ve Varlık : Ontik ve Normatif Emir Üzerine Bir Sentez 1. Başlangıç : “Kün = Ol” ve Varlığın Dili Temel soru şudur : • “Ol” bir emir ise kime verilir?!. • Henüz var olmayan bir muhatap nasıl emir alabilir?!. Bu noktada klasik emir mantığı zorlanır. Çünkü emir yapısı normalde : • Âmir. • Emir. • Memur (muhatap) üzerine kurulur. Fakat “Kün” bağlamında muhatap henüz yoktur. Bu nedenle “emr” kavramı yalnızca buyruk değil, aynı zamanda : • İş. • Oluş. • Tahakkuk anlamlarını da içerir. Sonuç : “Kün” bir iletişim değil, varlığın açılışıdır. 2. Ontik ve Normatif Emir Ayrımı Ontik (tekvînî) Emir “Ol” : • Varlık üretir. • Zorunludur. • İtaat/itiraz alanı yoktur. Normatif (teşrîî) Emir “Yap/Yapma” : • İnsanı muhatap alır. • Seçim içerir. • Sorumluluk üretir. Temel soru : Bu iki emir türü ayrı gerçeklikler midir, yoksa aynı kaynağın farklı t...

#İman #Amel #Mü'min #SalihAmel #İmanAmeldenBirCüzmüdür İMAN-AMEL Mü’min, imanını amel, amelini iman yapan adamdır. Çünkü iman ile amel aynı şey değildir; ama birbirinden kopuk da değillerdir. İslâm düşüncesinde genel çerçeve şudur : İman, kalbin tasdiki, yönelişi, kabulü; amel, bu imanın dış dünyada tezahürü, pratiği, görünüşü; yani, iman kök, amel meyve. İmanını amel, amelini iman yapan, şunu bilir : İman sadece zihinsel bir kabul değildir. Yaşantıya dönüşmeyen iman eksiktir. Burada kritik bir risk de var : Eğer “iman = amel” gibi anlaşılırsa şu sorunlar çıkar : Amel zayıflayınca iman da yok sayılır. İnsan sürekli performans üzerinden değerlendirilir. İçsel tasdik geri plana itilir. Bu, İslamî dengede kabul edilmez. Daha dengeli ve daha sağlam ifade şudur : Mü’minin imanı hayatına yön verir; ameli de imanını görünür kılar. Burada iman, merkez ve yön; amel, tezahür ve dışa vurumdur. Bu, modern “praksis” kavramı ile de uyumludur. Praksis fikri açısından iman, yön; amel, o yönün yaş...

#İlâh #Firavun #Kârun #Hâmân #Sihirbazlar #Mûsâ #Çağdaşİlâhlar #Para #Servet #Devlet #Akıl #Benlik #Lider #Güç İLÂH “İlâh”ı sadece “tapılan varlık” diye tanımlamak eksiktir. Çünkü insanlar bazen secde etmeden de çoğu şeyi ilâhlaştırır. Daha derin bir tanım şöyle yapılabilir : İlâh, insanın nihâî merkez hâline getirdiği; en yüksek bağlılık, korku, umut, teslimiyet ve anlam yüklediği her şeydir. Yani bir şeyin “ilâh” olması için illa heykel olması gerekmez. İlâh için şu özelliklerden bazılarının “mutlaklaştırması” yeterlidir : • Son mercî olması, • Nihâî otorite olması, • Kimliği belirlemesi, • Uğruna her şeyin fedâ edilebilmesi, • Korkuların merkezine yerleşmesi, • Umudun ana kaynağı olması, • İnsanın yönünü tayin etmesi. Bu yüzden ilâhlık meselesi aslında “merkez” meselesidir. Kur’ân’daki tevhîd de tam burada devreye girer : Mutlak merkez, yalnız Allah’tır. Bunun anlamı : • Güç, mutlak değildir, • Devlet, mutlak değildir, • Toplum, mutlak değildir, • Para, mutlak değildir, • Akıl, mutl...

#Lâilâheillâllah #Tevhîd #İslâmınMottosu #İlâh #Çağdaşİlâhlar #ModernPutlar #Put Ne Değişti?!. Hz. Muhammed 610’da “lâ ilâhe illâllah” dediğinde; bu, o günkü Mekke toplumunda sarsıcı bir etki yapıyordu; aynı etki bugün niye yok?!. Çünkü aynı cümle, farklı ontolojik ve toplumsal bağlamlarda farklı ağırlık taşır. Hz. Muhammed 610’da “lâ ilâhe illâllah” dediğinde sadece teorik bir “Tanrı vardır” önermesini söylemiyordu. Mekke’nin bütün anlam, güç, ekonomi, soy, otorite ve kutsallık sistemine müdahale ediyordu. O günkü Mekke’de : • Kabile düzeni vardı. • Putlar sadece taş değildi; ekonomik ve siyasal merkezdi. • Şeref, soy ve güç kutsallaştırılmıştı. • İnsanlar görünürde çok tanrılıydı ama gerçekte “güç odaklarına bağımlılık” içindeydi. Bu yüzden “lâ ilâhe illâllah” şu anlama geliyordu : • Hiçbir güç, mutlak değildir. • Hiçbir otorite, kutsal değildir. • Hiçbir aracılık, nihâî değildir. • Hiçbir statü, ilâhlaştırılamaz. • Merkez yalnız Allah’tır. • Bu, sadece dînî değil; epistemolojik, pol...

#Araç #Amaç #Araç-Amaç #Değişim #AracınAmaçlaşması #Sapma #İstikâmet  DEĞİŞİM EKSENİNDE ARAÇ-AMAÇ AYRIMI İnsan, değişimin ortasında yaşayan bir varlıktır. Zaman akar, şartlar dönüşür, ihtiyaçlar farklılaşır, araçlar çoğalır. Bu yüzden insanın ilk teması daima çokluk ve değişkenliktir. Fakat tam burada temel bir problem doğar : Değişen şeyler arasında değişmeyeni ayırt edemeyen insan, aracı amaç zanneder. 1. Değişim : Araçların Alanı Değişim, doğası gereği araçların alanıdır. Çünkü araç : • Zamana bağlıdır. • Şartlara göre şekil değiştirir. • İkame edilebilir. • Çoğaltılabilir. Dün “iyi at” olan şey, bugün “iyi araba” olur; yarın başka bir forma dönüşür. Bu dönüşüm bize şunu gösterir : Değişebilen şey, kendi başına amaç olamaz.  Eğer olsaydı, değişmesi mümkün olmazdı. Çünkü amaç : • Sabit olmalıdır. • Kendi kendine yeterli olmalıdır. • Başka bir şeye dayanmamalıdır. O hâlde değişim, bize doğrudan bir ölçü verir : Değişen = araçtır. 2. Modern Sapma : Değişeni Amaçlaştırmak Moder...

#Oyun #La'ib #Ludens #HomoLudens #Huizinga #Yön #YönKaybı #Oyalanma OYUN (Dînî Anlamı ile Huizinga’nın Anlamı Arasındaki Bir Okuma = Karşılaştırma) Bu metin, “oyun” kavramının iki farklı düşünce hattında nasıl anlam kazandığını, karşılaştırmayı tabloya veya şemaya başvurmadan, kavramsal bir anlatımla ortaya koyar. 1. Başlangıç : Aynı Kelime, İki Farklı Ufuk “Oyun” kelimesi hem dînî metinlerde hem de modern antropolojide kullanıldığında aynı yüzeysel kelimeyi taşır gibi görünür. Ancak bu benzerlik, derin düzeyde bir özdeşlik anlamına gelmez. Dînî bağlamda oyun, çoğu zaman “la'ib” kavramı üzerinden ele alınır ve insanın varoluşunu ciddiyet ekseninden uzaklaştıran bir durumla ilişkilendirilir. Bu anlamda oyun, hakikatten uzaklaşmanın bir işareti olarak görünür. Buna karşılık Johan Huizinga’da oyun, insanın kültür kurma kapasitesinin temel biçimlerinden biri olarak değerlendirilir. Oyun burada bir sapma değil, kurucu bir imkândır. 2. Dînî Perspektifte Oyun : Sapma ve Dağılma İhtima...

#İhdinâ #Sırât #Müsteqîm #Fâtihâ #Yol İHDİNÂ-S SIRÂT-AL MÜSTEQÎM Problemin Özü: Çokluk İçinde Tek Yönü Ayırt Etmek İnsan başlangıçta : • Seçenek bolluğu • Anlam karmaşası • Yönlerin birbirine benzemesi sebebiyle ayırt edememe durumu içindedir. Bu çokluk hâline sübül denir : Parçalı, dağınık, birbirinden kopuk yönelimler. Bu aşamada insan “yanlış yolda” değildir; henüz referansını kaybetmiş durumdadır. Kırılma Noktası : İhdinâ İhdinâ, sadece “bilgi verilmesi” değildir. İhdinâ = yönü açığa çıkaran ve insanı o yöne yöneltebilen müdahaledir. Bu müdahale şunları birlikte gerçekleştirir: • Ayırt ettirir : Çokluk içinden farkı görünür kılar. • Yöneltir : Sadece göstermez, istikamete çevirir • Tutturur : Yönün dağılmasını engelleyecek içsel bağ kurar. • İdrak kazandırır : Görme kabiliyeti açılır. İhdinâ = fark etme + yönelme + tutunma + idrak Sırât : Doğrultusu Belirli Yürüyüş Hattı Sırât, sadece “yol” değildir. Ama sadece “doğrultu” da değildir. Sırât = doğrultusu belirli olan yürüyüş hattıdı...

#Form #Öz #Yönelim #Şeriat #İstiğnâ #İmkân #Şükür #Çevre #A-B #Model Form, Öz ve Yönelim Üzerine 1. Temel Ontolojik Çerçeve : A ve B Bu çalışma, varlığı iki temel düzlem üzerinden anlamaya çalışır : • A (Hakikat/Kaynak) : Değişmeyen, varlığı mümkün kılan ilke. Hidayet, imkân ve anlamın nihai kaynağı. • B (İnsan/Bilinç) : Algılayan, yönelen, tercih eden ve eyleyen varlık alanı. İnsan tecrübesi, A ile B arasındaki ilişki üzerinden şekillenir. Bu ilişki doğrudan değil, çoğu zaman form aracılığıyla kurulur. 2. Form ve Öz İlişkisi İnsan, hakikate doğrudan değil, form üzerinden temas eder. • Form : Beden, ritüel, hukuk (şeriat), davranış, görünür eylem alanı • Öz : Niyet, bilinç, takvâ, yönelim kalitesi Bu yapı içinde form iki işlev görür : 1. Özün taşıyıcısıdır. 2. Özün şekillendiricisidir. Dolayısıyla form nötr değildir; hem açabilir hem perde olabilir. 3. Şeriat ve Formun İşlevi Şeriat, form düzeyinde düzen kurar. Ancak amacı formun kendisi değil, form üzerinden özün inşasıdır. İnsan, bu ...

#İbrâhîm #Halilullah #Makam-ıİbrâhîm #Salli-Bârik #Kâbe #Ateş #Kurban #Hacc İBRÂHÎM HALÎLULLAH : SALLİ-BÂRİK Tahiyyâtta okunan Salli ve Bârik duaları, çoğu zaman sadece ritüel ifadeler gibi görülür. Oysa bu iki ifade, dinin merkezine yerleşen çok katmanlı bir anlam dünyasına işaret eder : Yöneliş, destek, süreklilik ve hakikatin tarih içinde somutlaşması. Bu metin, Salli–Bârik’in ne söylediğini, neyi talep ettiğini ve özellikle İbrâhîm kıssası üzerinden nasıl bir hayat modeline işaret ettiğini açıklamayı amaçlar. 1. SALLİ : YÖNELME, DESTEK VE SÜKÛNET “Salli” kelimesi genellikle “duâ et” şeklinde çevrilir. Ancak bu çeviri anlamın yalnızca yüzeyidir. Kelimenin kullanıldığı bağlamlar, daha geniş bir anlam alanı açar : • Yönelmek. • Destek olmak. • Güçlendirmek. • Sükûnet vermek. Dolayısıyla “Salli” yalnızca sözlü bir talep değil, bir yönlendirme çağrısıdır. Bu çağrının özü şudur : Rabbim, hakikat hattını destekle, onu güçlendir ve onun sürekliliğini sağla. Burada önemli olan bir diğer nok...

#DMM #Dezenformasyon #Enformasyon DMM = DEZENFORMASYONLA MÜCADELE MERKEZİ Bugünün dünyasında bilgi akışı çok katmanlı, hızlı ve dağıtık bir yapıya dönüşmüştür. Eski dönemde medya, daha çok merkezî patronajlar üzerinden gündem üretirken; bugün, platformlar, algoritmalar, sosyal ağlar, YZ, devlet iletişimi ve içerik üreticilerinin birlikte oluşturduğu bir etki ekosistemi vardır. Bu yapıda güç, bilgiye sahip olmaktan çok bilgiyi görünür kılma ve çerçeveleme kapasitesine kaymıştır. Bu nedenle artık mesele, “gerçek ne?” sorusundan çok, “gerçek nasıl sunuluyor ve nasıl algılanıyor?” sorusudur. Aynı olay, farklı çerçeveler içinde tamamen farklı “gerçeklikler” üretebilir. Bu da bilgi değil, algı üretiminin merkezde olduğu bir düzen anlamına gelir. Dezenformasyonla Mücadele Merkezi gibi yapılar bu yeni ortamda ortaya çıkan “doğrulama”! ihtiyacının bir parçasıdır. Ancak bu tür kurumlar, sadece bilgiyi düzeltmekle kalmaz; aynı zamanda hangi bilginin “doğru”, hangi çerçevenin “meşru” olduğuna dai...

SINIR : BU YAKA-ÖTE YAKA Bir sınır var; bu sınır, görünür değil ama hissedilir. Bu, bilginin bitip yorumun başladığı yer değil sadece; iradenin “seçiyorum” dediği, ama anlamın henüz tamamlanmadığı bir çizgi. Bu yaka, bilmenin yeri. BU YAKA Bu yakada insan, ölçer, ayırır, tanımlar, karşılaştırır, biriktirir... Epistemoloji burada çalışır; bilgi, parçalar hâlinde burada akar. Sebep-sonuç, burada kuruludur. Dil, burada kullanılır. Nesneler burada ayrılır. Bu netlik kontrol hissi üretir. Ve kontrol arttıkça soru da büyür : Bütün veya anlam nerede?!. ÖTE YAKA Öte yakada bilgi yetmez. Orada bağ vardır, yön vardır, anlam vardır. Metafizik burada başlar; çünkü artık mesele “ne”?! değil, “neden yaşadım”?! sorusudur. Bu yaka, açıklamanın değil ilişkinin alanıdır. Bu yakada parçalar değil, bağın kendisi ve bütün (hayat) konuşur. SINIR Sınır şudur : Ne sadece bilmek yeter, ne de sadece anlamak. Çünkü insan, bu yakada bilir ama öte yakaya iradî olarak yönelir veya yönelmez ama fiilî olarak yönelme...

#Rağmen #İmkân #İmkânsızlık #İlke  #Hz.Muhammed #Hz.Ömer #Hz.Osman RAĞMEN (İmkân ve İrade Üzerine Bir Okuma) “Rağmen”, burada bir edebî süs değil; tarihsel ve ahlâkî anahtar kavramdır. Çünkü insan ve toplum, imkânların içinde değil, imkânlara rağmen ne yaptığıyla anlaşılır. 1) Hz. Muhammed : Yokluğa Rağmen Kuruluş Muhammed bin Abdullah, Mekke’de ekonomik olarak sınırlı bir çevreye, siyasal olarak baskın bir muhalefete, toplumsal olarak kabile merkezli sert bir yapıya rağmen, yalnızca bir inanç çağrısı değil, aynı zamanda yeni bir toplumsal düzen kurdu. Medine döneminde ise küçük ve kırılgan bir topluluk, sürekli dış tehdit, sınırlı ekonomik kaynaklara rağmen, farklı kabileleri bir sözleşme etrafında birleştiren, ahlâkî ve siyasal bir merkez inşâ etti. Burada “rağmen” şunu gösterir : • İmkân yokluğu, kurucu iradeyi ve ilkeyi ortadan kaldırmaz; bilakis onun formunu belirler. 2) Hz. Ömer : Genişlemeye Rağmen Disiplin Ömer bin Hattab döneminde devlet çok kısa sürede imparatorluk ölçeği...