HAYAT ATI VEYA HAYAT VE AT

HAYAT ATI VEYA HAYAT VE AT

Hayat,

bir at.

İnsan ona, sonradan “hayat” adını verir.

Oysa çoktan binmiştir.

Çocukken,

elindeki değnek bir attır.

Koşar. Düşer. Yeniden biner.

Hayal, ilk eyeridir.

Sonra at büyür.

Tahtadan olan,

etten olana;

etten olan,

demirden olana dönüşür.

At, artık oyuncak değildir.

Araba olur.

Motor olur.

Makam olur.

Takvim olur.

İnsan yürüdüğünü sanır.

Oysa yetiştirilmektedir.

Bir yere vardığını sanır.

Oysa taşınmaktadır.

Hayat atı onu,

sabahlarından akşamlarına,

gençliğinden yorgunluğuna,

arzularından pişmanlıklarına taşır.

Bazen şahlanır, öfke;

bazen ürker, korku;

bazen dizgin kopar, tutku;

bazen el değiştirir, iktidar olur.

İnsan çoğu zaman

atı sürdüğünü sanır.

Oysa bazı geceler soru çatlar :

Ben nereye gidiyorum?!.

İşte o ân,

ilk gerçek biniştir.

Çünkü insan,

yolcu olduğunu geç öğrenir.

Dünyaya geldiğini de

dünyadan götürüleceğini de

geç anlar.

Başlangıçta kucağa alınmıştır.

Sonunda omuzlara alınacaktır.

Arada geçen şeye

ömür denir.

Bazı atlar vardır,

insanı aşağıya taşır.

Bazı atlar vardır,

insanı yukarıya götürür.

Burada “aşağı” bir yer,

“yukarı” bir mesafe değildir.

Biri ağırlaşmadır.

Diğeri hafifleme.

Biri dağılma.

Diğeri toplanma.

Biri dünyaya çöküş.

Diğeri kendinden taşma.

Ve bazı atlar vardır,

artık at değildir.

Bir eşik açılır.

Mesafe çözülür.

Zaman geri çekilir.

Orada at,

binek olmaktan çıkar.

Bir yön olur.

Bir çağrı olur.

Bir işaret olur.

Adına Burak denir.

Burak, bir âyet olur.

Çünkü mesele at değildir.

Mesele,

kimin nereye taşındığıdır.

Hayatın iki yüzü vardır :

Bazıları ata biner.

Bazıları at olur.

Kimi yön verir.

Kimi sürülür.

Kimi dizgini tutar.

Kimi ağzındaki gemle yaşar.

Ve hayat herkese aynı yükü vermez.

Bazıları,

başkalarının yükünü taşımaktan

kendi yönünü unutur.

Bazıları,

yaşadığını sanırken

yaşatılan olur.

Koşarlar.

Taşırlar.

Yetiştirirler.

Katlanırlar.

Ve kimse onlara sormaz :

Nereye gidiyorsun?!.

Çünkü düzen,

uyanışı değil

koşuyu sever.

Ve insan sonunda şunu fark eder :

Hayat bir at, 

insan da sadece binici değil.

Bazen at insanı taşır.

Bazen insan at olur.

Ve bütün yol boyunca

sorulması gereken tek şey kalır :

Taşıyan kimdi?!.

Taşınan kimdi?!.