KESÂFETTEN LETÂFETE

Kesâfetten Letâfete : Varoluşun Atlası

1. Başlangıç ve Birikim : Kömür, Karanlık Madde ve Gizli Hazine

Her şeyin temeli, enerjinin madde içinde hapsolmasıdır.

Kömür, Güneşten gelen o lâtif ışığın, yerin altında, ışıksız ve oksijensiz bir ortamda “kristalleşmiş” halidir. Bu bir “halvet” sürecidir; ışıksızlık burada enerjinin kaçmasını önleyen bir mühürdür.

Karanlık Madde (Fiziğin Sırrı) : Evrenin %27'sini oluşturan ama ışıkla (nûrla) hiç muhatap olmayan, sadece “kütlesiyle” (kesâfetiyle) var olan sessiz bir güçtür. Tıpkı zulumâtın en derin katmanı gibi, ışığı ne yansıtır ne de saçar; sadece sistemin iskeletini tutar ama kendisi bir “hayâlet” gibidir.

2. Körlük ve Reddiye : Zulumât ve Şeytanî Bakış

Nûr Suresi’ndeki “elini dahi göremeyecek kadar zifiri karanlık”, letâfetten tamamen kopuşu simgeler.

Şeytanî Bakış : Şeytan, sadece “kesîf” olanı (toprağı) gördüğü, içindeki “lâtif” olanı (ruh/nûr) idrak edemediği için bu karanlığa mahkumdur. Kendi ateşini (nâr) üstün görmüş ama o ateşin nura dönüşmesi için gereken “yanma” ve “teslimiyet” sırrını çözememiştir.

Karadelik : Işığı yutan ama dışarı tek bir foton bile bırakmayan mutlak bir hapishanedir. Bu, nefsin kendi içine çöküp hakikati tamamen yutması ve etrafına sadece karanlık saçmasıdır.

3. Dönüşüm ve Simya : Kömürden Elmasa, Nardan Nura

Maddenin saflaşması, büyük bir basınç ve yanma (çile) gerektirir.

Elmas Sırrı : Kömür ile elmas aynı elementtir (karbon). Aradaki fark; elmasın o devasa basınç ve ısı altında (yanarak/pişerek) tüm kirlerinden arınmış olmasıdır. Elmas, ışığı hapseden kömürün aksine, ışığı mükemmel şekilde kıran ve yansıtan “lâtif” bir forma ulaşmıştır.

Nar (Ateş) - Ara Form : Ateş, maddeyi (kesîf) manaya (lâtif) dönüştüren köprüdür. Eğer yanma yönü (kıblesi) doğruysa, “nar” yerini “Nur”a bırakır.

4. Kimlik ve Sahtelik : Entelektüel (Entel) ve Ârif (Aydın/Bilge)

Entelektüel (Entel) : Bilgiyi sadece biriktiren, ısınan ama yanmayan kişidir. Kiri-pası (egosu) içinde durduğu için duman çıkarır, is bırakır.

Ârif (Aydın/Bilge) : “Lâ” ateşiyle kendi tortularını yakan, “illâ” nuruyla aydınlanan kişidir. O artık bir ayna değil, ışık saçan bir yıldızdır.

5. Nihâî Ufuk : Lâ - İllâ ve Mutlak Nûr

“Allah göklerin ve yerin Nûrudur.”

Güneş'in (Zat’ın) kendisine doğrudan bakmak imkansızdır; ancak insan, “lâ” ile tüm sahte putları ve tağutları yakıp, kendini “lâtif” bir aynaya dönüştürmesiyle o Nûr'a tahammül edilebilir.

İnsan, kesâfetinden (ağırlığından) kurtulup lâtifleştiği oranda, O mutlak Nûr'un içinde yanıp yok olmaz; aksine o Nûr ile sonsuz bir aydınlığa kavuşur.

Sonuç : Kur'an ve tüm sahih metinler; insanı kendi içindeki o “karadelikten” çıkarıp, “elmas” saflığında bir “nûr”a dönüştürmek için gelmiştir. Bu yolculuk, kömürün yanıp = dönüşüp ışık = elmas olması gibi, maddeden manaya hicretin hikayesidir.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı