ÂLEMLERİN RABBİ : ŞEHÂDETTEN TEVHÎDE

ÂLEMLERİN RABBİ : ŞEHÂDETTEN TEVHÎDE

Giriş : Bir Kelimenin Açtığı Ufuk

Kur'an’ın ilk sûresinde yer alan ‘Elhamdülillâhi Rabbi'l-Âlemîn.’ ifadesi yalnızca bir övgü değil; bir ontoloji, epistemoloji ve tevhîd bildirgesidir.

Âlem, Kendisine Değil, Ötesine İşaret Eder

Âlem, yalnızca var olan şeyler toplamı değil; görüldüğünde başka bir hakikati hatırlatan işaretler bütünüdür.

Âlem, Âyettir

Kur'an’ın en özgün bakışlarından biri, varlığı nesne olarak değil âyet olarak okumasıdır. Ağaç yalnızca ağaç, yıldız yalnızca yıldız değildir; aynı zamanda birer âyettir. Âyet, kendisi için değil, gösterdiği hakikat için vardır. Her varlık bir kelime, her olay bir cümle, bütün âlem ise okunmayı bekleyen büyük bir kitap gibidir. Tevhîd, işarette takılı kalmak değil, işaret Edilen'e geçebilmektir. Bu nedenle âlem, âyettir; âyet olduğu için şehâdet eder ve Rabbine işaret eder.

Ağaç Metaforu ve Varlığın Katmanları

Kökler gaybî, dallar ve meyveler şuhûdî boyutları temsil eder; fakat ağacın tamamı yine mahlûktur.

Çokluk Problemi ve Tevhîd : Tevhîd, çokluğu yok etmek değil; çokluğun ortak muhtaçlığını görebilmektir.

Ortak Vücûd Değil, Ortak Şuhûd : Birlik ontolojik özdeşlikte değil, şâhitliktedir. Ortak olan varlıklar değil, işaret ettikleri hakikattir.

Kozmik Şehâdet : Varlıkların lisan-ı hâli : Ben kendimden değilim, diye şehâdet eder.

İnsanın İmtihanı : İnsan, âyetleri okuyabilen, reddedebilen veya çarpıtabilen bir varlıktır.

Âlemlerden Rabbine

Tevhîd, eşyanın aynı şey olduğunu söylemek değil; hepsinin aynı Rabbe muhtaç olduğunu idrak etmektir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İMAN - AMEL İLİŞKİSİ

Vita Activa - Vita Contemplativa. Amel-Eylem Yaşamı - Düşünce Yaşamı. Pratik Yaşam - Teorik Yaşam. Esasında bu iki yaşam (= iman ile amel), birbirinden ayrıl/a/maz. Bu, ruh ile beden gibidir. İman, ameli; amel, imanı tamamlar. İman, amelin özü/çekirdeği; amel, imanın meyvesidir. Öz (= iman), “çürük” olursa; meyve (= amel) “bozuk” olur. Meyvenin tadı (= lezzeti), özden, özün gücünden (= imandan) gelir. Ruhu, bedenden (= bedeni, ruhtan) ayırırsak, “ölüm” gerçekleşir. Bedenin her eylemi, ruhun emri/eseridir. Ruhta, akıl (= düşünce), arzu/istek ve irade yüklüdür. Elma/nın özü (= çekirdeği), elma olmayı ister. Düşünce (= fikir) adamı ve eylem (= aksiyon) adamı kategorileri, insandaki iman (= düşünce) ile ameli (= eylemi) birbirinden ayırmanın = insanı ikiye bölmenin sonucudur. Bu, düşünce (= fikir) adamında eylemi; eylem (= aksiyon) adamında düşünceyi yok var saymaktır. Bu, bu çağın “uzmanlık hastalığının” bir ürünüdür. Eylem, eylem için yapılmaz; eylemin (= amelin) bir amacı/ereği olmalıdı...
Devamı

MÂÛN NE DİYOR?!.

“Yazıklar olsun o namaz kılanlara; ki onlar namazlarından gâfildirler.” (107/4-5.) Sûrede eleştirilen, namazın kendisi değil, namaz ile hayat arasındaki kopukluktur. Namazda : “Yalnız Sana kulluk ederim” (= iyyâke na‘budu); namazdan sonra : Allah’a isyan eden otoritelere, arzulara, korkulara itaat; namazı ve dini şekilsel olarak doğru, ama istikâmet ve öz/ruh olarak yalanlamış olmaktır. Bu okuma, Mâûn sûresinin ahlâkî ve toplumsal bağlamıyla birebir örtüşür. Yetimi itip kakma, Yoksulu gözetmeme, Gösteriş, Bu, din/ibadet ile hayat arasındaki yarılmadır. Namazlarından gâfildirler, ne demek?!. Bu ifade klasik olarak üç şekilde okunur : Namazın vakitlerini umursamıyorlar. Namazın ruhunu/şuurunu kaybetmişler. Namazın gereğini, gerektiği gibi hayata taşımıyorlar. Namaz kılanların çoğu, 1. maddeye duyarlı ama 2. ve 3. maddeyi ıskalıyor. = Namazda : Yâ Rabbî yalnız Sana kulluk (= itaat) ederim diyor, namaz bitince (normal hayatta) Allah’a isyan edenlere itaat ediyor. Namaz, itaatin merkezini i...
Devamı

KİP

Kip : Fiillerin zamana göre kullanımı. Felsefede kip, değişkenlik durumu. Vardı. Varmış. Var. Var olacak... gibi. Geçmiş. Şimdiki ve Gelecek zaman. Mış, masal formu. Bir varmış, bir yokmuş gibi. Bir zamanlar bir kral varmış; Kârun gibi bir zengin; Sokrat gibi bir âlim varmış...  Şimdi nerelerdelermiş?!. Onların da, bizim gibi, bir zamanlar bir “şimdileri” vardı. Biz de, gün gelecek “masal”! olacağız; bize de birileri “varmış” diyecek... zaman hepimizi tarih sahnesine çekecek. Sonra ne olacak?!. Kimilerine göre bişey olmayacak; kimilerine göre de herkes tekrar dirilecek ve yaptıklarından tek tek hesaba çekilecek. ... Şimdi bu hayat bize bir masal gibi = mış gibi (= oyun-oynaşmış gibi) geliyor; hayatı ciddiye almıyoruz, onu bir fırsat olarak değerlendirmiyoruz; 'ölüm, sonumuz olacak, bu hayatın keyfini çıkaralım', diyoruz.  Hayatı masal gibi görsek de, her masal mutlu sonla bitmiyor. Esasında hiçbir masal bitmiyor; çünkü zaman durmuyor, geçmişten geleceğe sürekli akıyor. Dün var...
Devamı